2010. Μόνο και οπτικά να το δείς, είναι ωραία εικόνα. Αν μάλιστα αναλογιστείς, τις γνωριμίες που έκανες, τα φλέρτ που συνάντησες, τα όμορφα ξενύχτια με τους φίλους που ο καιρός ξαναέφερε στη καθημερινότητά σου, τα αγαπημένα σου πρόσωπα που επιτέλους έβαλαν το τελευταίο κομμάτι του πάζλ στη γνώριμη ζωή σου, τα ταξίδια και τις εμπειρίες τους...
Πολλά πρόσωπα. Αυτό θα κρατήσω από το 2010. Τα πρόσωπα που γνώρισα και με συγκινήσαν κι άλλα που μου τσίτωσαν λίγο τα νεύρα. Εκείνα που ήξερα και έγιναν πιο οικεία. Κι εκείνα που πάντα θα είναι μες το μυαλό μου κάθε φορά που θα ψάχνω μια γωνιά της παρηγοριάς.
Αντίο χρονιά των ανθρώπων και των νέων ιδεών. Αντίο χρονιά της αλλάγης και της αναπτροπής. Έλπίζω αυτή που θα ακολουθήσει να πατήσει στα χνάρια σου και να μου φέρει κι άλλες ανατροπές. Ακόμα πιο ευχάριστες.
Αντίο 2010. Να ξέρεις πως είμαι από τους λίγους που σε αποχαιρετά τόσο θερμά. Γι'αυτό ...δε λες μια καλή κουβέντα και στο 2011; ε;
Αν κάτι έμαθα από τους γονείς μου είναι η αξία της δουλειάς. Να έχεις ένα στόχο κάθε μέρα, να είσαι σε εγκεφαλική εγρήγορση, να βγάζεις τα χρήματά σου, να είσαι ανεξάρτητος, να είσαι υπεύθυνος και υπόλογος του εαυτού σου.
"Τ' αγαθά κόποις κτώνται ...". ΄Φράση που σε διαγώνισμα στο Λύκειο, είχε καταφέρει ν'αφήσει τους καθηγητές απογοητευτικά άφωνους μιας και οι 7 στις 10 απαντήσεις ήταν λάνθασμένες. Φράση που ο πατέρας μου, απόφοιτος Δημοτικού, δεν έχανε ευκαιρία να την επαναλαμβάνει από τότε που με θυμάμαι.
Εργασία και χαρά. Δημοτικό. γυμνάσιο, λύκειο. ΤΕΙ. Γραφείο. Και όλα αυτά με καλοκαίρια μάξιμουμ των 15 ημερών και καλοκαιρινή εργασία και μαθήματα.
Και φτάνω στο τώρα. Στη δύση του 2010, που έχει φέρει τα πάνω κάτω στη χώρα, που λές δόξα το Θεό που το ψυγείο σου είναι γεμάτο, που ακόμα δουλεύεις και έχεις την υγεία σου ( το κατά δύναμειν). Σε ένα τώρα, απαισιόδοξο, μαύρο κι έρμο, που ο κόσμος αλαφιασμένος χάνει μέρα με τη μέρα το κουράγιο του. Λογικό και επόμενο. Σε ένα τώρα που στη τελική δε φταίω εγώ κι εσύ αλλά φταίω εγώ κι εσύ, που δε θα έπρεπε να πληρώνω εγώ κι εσύ αλλά θα το πληρώνω κι εγώ κι εσύ...και τα παιδιά μας. Τουλάχιστον.
Ρίχνω ευθύνες στους 300 κακόγουστους βουλευτικούς δαίμονες και στο συνάφι τους. Σε αυτές τις 300 διπλές και τρίδιπλες τσέπες που, παρά το χρώμα και το πρόσωπό τους, επί χρόνια γέμιζαν ποικιλοτρόπως: κλεψιές, λαδώματα, μίζες, επιδοτήσεις, έκτακτες εισφορές...! Και μεις από κάτω, να ελπίζουμε, να θαμπωνόμαστε, να ταυτιζόμαστε με πολιτικά λάβαρα...το χάλι μας και μεις! Συγχίζομαι. Και συν τις άλλοις, να έχουμε ένα τεράστιο μεγάφωνο πάνω από το κεφάλι, τα ΜΜΕ, να μας φουσκώνουν ή να μας ξεφουσκώνουν τα γεγονότα (ανάλογα με το ποιόν στηρίζουν) και να μας πασάρουν ψεύτικες ανάγκες, να μας "φτιάχνουν", να μας "ρίχνουν", να γινόμαστε ι η πλαστελίνη τους.
Αυτό το "λεφτά έχουμε", ακούγεται τα τελευταία 40 χρόνια κι εμείς εκεί να το πιστεύουμε, χώρις να αναρωτηθούμε ποτέ, ποιός φυλάει και διαχειρίζεται τη λεφτομηχανή. Και να σου οι ψήφοι, και να σου τα μαύρα βολέματα που ακόμα και μέχρι σήμερα, αυτά αναζητάμε. Δε μπορεί, κάποιο συγκεκριμένο γονίδιο έχουμε εμείς οι Έλληνες και λυσσάμε έτσι για μια θέση...στο Δημόσιο! 2 χρόνια μόλις πριν, άκουσαν τα ωραία ροζ αυτιά μου πως" οι γονείς του τάδε, ο οποίος έχει τα 3.000 πτυχία, θα τον βάλουν στο Δημόσιο. Δεν υπάρχει λόγος ανησυχίας". Θράσος κι αίσχος! Να γεννιέσαι, να μεγαλώνεις με αυτοσκοπό το Δημόσιο, που μεγαλύτερος επαγγελματικός βούρκος δεν υφίσταται.
Και μετά σου έρχονται οι δήθεν , οι επαναστάτες, που στη ζωή τους δεν εχουν πιάσει ποτέ "μιστρί και πυλοφόρι", και σου λένε αμπελοφιλοσοφίες πουλώντας το προφίλ του αγωνιστή. Αγωνιστής δεν είσαι εσύ μάγκα μου. Αγωνιστής είναι αυτός που ξυπνά στις 6 το πρωί και γυρνά στις 6 το απόγευμα σπίτι για φροντίσει να 'χει το παιδί του γάλα την επόμενη μέρα. Αυτό το τώρα το κακό, το δυσοίωνο γέμισε ψευτοσωτήρες.
Έμαθα να ζω διεκδικώντας το παραμικρό, να σκέφτομαι, να επιλέγω και σκοπός μου είναι να συνεχίσω έτσι. Φοβάμαι και γω με τη σειρά μου για το αύριο που ξημερώνει. Δε γκρινιάζω γιατί ακόμα το ψυγείο μου είναι γεμάτο και έχω ένα κεραμίδι να βάλω το κεφάλι μου από κάτω. Προς το παρόν.
Όμως φοβάμαι. Ανησυχώ. Αμφιβάλλω. Και κάτι πρέπει να κάνω. Εσυ; Τι λες;
Χαρούμενη Σαββατιάτικη διάθεση δε θα το έλεγες, ούτε και απόλυτα θλιμμένη. Σίγουρα περίεργη ...Ετσι και αυτό το τραγούδι. Ανάμεικτο. Ταξιδιάρικο. Ασορτί με την αποψινή ατμόσφαιρα.
Άνθρωποι να τρέχουν από δω κι από κει να προλάβουν τις δουλειές, τις οικογένειες, τα δάνεια, τις πληρωμές... Οι τηλεοράσεις να βουίζουν, η κρίση να παραμονεύει στη γωνία κάθε φορά που η ευτυχία πάει να ξεμυτίσει. Τα λεφτά να είναι το πρώτο πλάνο σε κάθε όνειρο και αυτό όχι για να δώσουμε ζωή στις υπερβολές μας αλλά για να πάρουμε μια ανάσα από τα χρέη που έχουμε, θα αποκτήσουμε, θα μας δώσουν.
Κάθε φορά που περνάω από τη περιοχή του Ψυρρή, χαζεύω αυτό το graffiti. Ίσως γιατί και εγώ όπως και περισσότεροι , ψάχνουμε μια θέση στην ηρεμία, στην ελευθερία. Αυτή τη θέση μακριά από τη μίζερη πραγματικότητα του παρόντος.
Ότι ο χρόνος θα έκανε παρέα μόνο με λίγους και κατόπιν συννεόηση. Ηταν σίγουρο ότι χαμόγελο θα σκορπιζόταν σε όλη την ακτίνα. Ηταν σίγουρο ότι το δεδομέν0 δε θα κολλούσε σε μένα και θα με χαιρετούσε από μακριά. Ηταν σίγουρο ότι θα μπορούσα να ελαφρύνω τη κατάσταση, Ηταν σίγουρο ότι η διαφορά θα ήταν σε απόσταση μικρή. Ηταν σίγουρο ότι όσο και να επιδιώκω το σύνηθες, αυτό με αποφεύγει. Κι όμως έχω πίστή. . . Ακουσέ με.... Πίστεψέ με....
Κυριακή 17 Οκτωβρίου 2010
Γιατί πήγα σε ένα πάρτυ και έπαιξαν το τραγούδι για μένα και ξαφνικά άδειασε ο τόπος και όλα γίνοταν πολύχρωμα από τα φωτά και χόρευα ασταμάτητα. Και γιατί υπάρχουν περιπτώσεις όπου ο χρόνος, τελικά σε ζηλεύει γιατί η μνήμη, το μυαλό, η ψυχή μπορεί να συγκρατήσει την αιωνιότητα της στιγμής.
Γιατί είχαν περάσει 3 χρόνια και όλα ήταν τόσο ίδια και τόσο διαφορετικά και πάλι περάσαμε ωραία, αξέχαστα. Γιατί η ελευθέρια έκανε την εμφάνιση της μέσα από κάθε κίνηση, κάθε χαμόγελο, μέσα από τη κάθε φορά που έκλεινα τα μάτια μου και έκανα στροφές.Γιατί την ευτυχία την αισθάνεσαι αν πραγμάτικα το θες, ακόμα κι αν η διάρκειά της είναι μικρή , ωστόσο η αξία της μεγάλη.
Γιατί η ζωή θέλει χρώματα, μελωδίες, στιγμές, ανθρώπους, αγάπη, ελευθερία, χαμόγελα, βλέμματα. Και γω της τα δίνω γιατί θέλω να ζω πραγματικά.
Περίμενα να χειμωνιάσει όχι μόνο επειδή είναι η αγαπημένη μου εποχή αλλά επειδή έλεγα πως όλοι θα γυρίσουν από τις διακοπές τους, θα μπουν σε μια σειρά και ταυτόχρονα θα γινόταν καλύτερος συντονισμός της παρέας. Τελικά δε το βλέπω να γίνεται, τουλάχιστον προς το παρόν. 'Ισως επειδή οι υποχρεώσεις όλων έχουν αυξηθεί κι έτσι η ανάγκη για ξεκούραση, από ένα σημείο και μετά, λειτουργεί ώς βαρίδιο που σε τραβά στο λιώσιμο του καναπέ; Ίσως επειδή το μοντέλο των ζευγαριών είναι σύνηθες ( θεωριτικά μιλώντας πάντα) στην ηλικία μου και γω ωστόσο δε πληρώ τις προϋποθέσεις; Ίσως επειδή τελικά είμαι παράξενο πλάσμα;... Σε καμία περίπτωση δε θέλω να αφήνω τον όποιο ελεύθερο χρόνο να πέφτει στο βάλτο της βαρεμάρας. Εντάξει δεν έχω σκοπό να μεταμορφωθώ σε superwoman αλλά, αν είναι δυνατόν, στα 27 μου να εχω σα πρώτη λύση το καναπέ. Ευλόγησον.
