Could it be magic...

Just say yes

2011-12-09T23:14:00.001-08:00

Η μέρα του ναι ανοίγει νέες πόρτες σε νέες εμπειρίες.
Δέχεται στιγμές φτιαγμένες από χαρά και ευτυχία.
Αναζητά τη βάση στην αγάπη και την εμπιστοσύνη
και δικαιώνει τον κοπιαστικό αγώνα της καθημερινότητας.
Με ένα ναι ξεκινά ένας καινούργιος κύκλος.
Το καλύτερο ναι. Της νέας αρχής, της αλλαγής, της ενηλικίωσης.
Απόψε θα πιώ σε αυτό το ναι ελπίζοντας κάποια στιγμή να μου χτυπήσει και τη δική μου πόρτα.

It's fresh and new

2011-12-09T01:53:00.000-08:00

Δες την Αθήνα όπως θές εσύ πραγματικά, μέσα από τα μάτια του Be-Athens.

Eνα μοναδικό σχήμα.

2011-10-17T03:40:00.000-07:00

Ενα σχήμα με ευθεία και καμπύλη
και μια γωνία στο κάτω μέρος.
Το βαφτίσαμε σε χρώμα κόκκινο
εκείνο του πάθους, της έντασης, της αγάπης.
Μέ έντονες πρωτοβουλίες, ορίζει
σημεία, πρόσωπα σταθμούς.
Αλλοτε σταματάει σε αυτούς, άλλοτε συνεχίζει αλλά
και πάλι έχει αφήσει ένα τόσο δα κομματάκι του.
Ζει, αναπνέει, προσδοκά, απογοητεύεται και έπειτα κρύβεται.
Για λίγο. Μέχρι την επόμενη φορά.
Ψάξε στα λεξικά,θα το βρείς στη λέξη καρδιά.
Ψάξε τριγύρω σου. Θα τη βρεις στην αγάπη.

...και μια Μεγάλη Πέμπτη.

2011-04-21T02:10:00.000-07:00

...που μοιάζει με τη πρώτη μέρα της άνοιξης.
Μέρα λαμπερή, καθαρή με το βοριαδάκι να παίρνει μαζί του ό,τι είναι περιττό.

Διάθεση ανάμεικτη. Υποτονική αλλά με το απλό χαμόγελο να παραμονεύει.

Έντονες τάσεις φυγής πριν την ώρα και ταξιδιάρικες μουσικές στο ακουστικό.

Εγώ είμαι εδω, το μυαλό μου άλλου έχοντας πάρει μαζί του τη κατάλληλη παρέα.

Ταξίδι μακρινό μέσα σε δευτερόλεπτα. Ιδανικά.

Και η καρδιά να ευφραίνεται.

Μεγάλη μου Τρίτη

2011-04-19T07:50:00.000-07:00

Είναι οι εύκολοι στόχοι που γίνονται δύσκολοι.
Είναι οι δύσκολοι που με το καιρό γίνονται άπιαστοι.
Κουράζομαι. Κουράστηκα.

Είναι το αίσθημα της ασταμάτητης κρούσης
και έπειτα να νιώθεις ότι η δύναμή σου διασπάται στο κενό.

Έίναι η ιδέα της αγανάκτησης που δε ξεχνά να κάνει τη παρούσια της αισθητή.
Ερχεται, σε λούζει, φεύγει κι όμως έχει φροντίσει ν'αφησει το σημάδι της.

Κόυράζομαι. Κουράστηκα.

Και πιο πολύ με θλίβει που χάνω τη πίστη μου αργά αργά.
Στο όπουδήποτε.

Μεγάλη μου Τρίτη μοιάζεις με Μεγάλη Πέμπτη. Λίγο πριν το τέλος...

Egoiste.

2011-03-23T12:21:00.000-07:00

Μεγαλώνουμε συναντώντας εμπόδια. Από τη στιγμή που κάναμε τη πρώτη προσπάθεια να περπατήσουμε και πέφταμε, που θέλαμε να πουμε τη πρώτη μας λέξη και μπερδεύαμε τα γράμματα. Εμπόδια στο σχολείο, στα μαθήματα, έπειτα δυσκολίες στην έκφραση, στη προσέγγιση, στην εκδήλωση συναισθημάτων.
Δε λέω, είναι οι προσωπικές εμπειρίες εκείνες που σε κάνουν πιο ανθεκτικό αλλά ταυτόχρονα πιο απρόσιτο. Τείχη χτίζονται μέρα με τη μέρα, εμπειρία με την εμπειρία...θα πω το κοινότοπο "τα έχω ζήσει και γω" .Και συ τα έχεις ζήσει και όλη η ανθρωπότητα αλλά είναι κρίμα τα βλέπεις τόσο ασπρόμαυρα τα καρέ της ζωής. Διότι στα χτυπήματα της μοίρας σου σκοπός είναι να ξανασηκωθείς και όχι απλά να έρπεις.

Η μιζέρια, η μοναξιά, η τάση του "ενός" ,το δεσποτικό "εγώ" είναι κάτι που δύσκολα μπορώ να το ανεχτώ, να το απορροφήσω. Και μου τη δίνει όταν τα μάτια των άλλων δε θέλουν να δουν ότι το μυστικό είναι κρυμμένο σε ένα ισορροπημένο, παράλληλο και όχι εφαπτόμενο, απαιτητικό μα φιλόδοξο "2".

Αραγε γιατί σε αυτή τη δυσκολία της ζωής μας, η παραίτηση είναι τόσο άμεση και γρήγορη όσο ποτέ άλλοτε;

Α

2011-03-02T04:12:00.000-08:00

Η νύχτα που πέρασε ήταν ήσυχη
Εκατοντάδες μπλέ φωτάκια αναβόσβηναν με μανία,
Ρόδες όργωναν τα οδοστρώματα.
Μυστικά φώτισαν άγνωστες κρυψώνες,
ένα παιχνίδι με σκιές στα στενά του ορίζοντα.

Η νύχτα που πέρασε ήταν ήσυχη.
Φιγούρες με τις πανοπλίες τους
έκαναν περάσματα στα σταυροδρόμια.
Μοναχικές λεωφόροι με ελάχιστη βουή αυτοκινήτων.
Ένα πέπλο σιγής, σαν αυτό που απλώνει ο θάνατος.

Η νύχτα που πέρασε ηταν ήσυχη.
Σιδερένιες βολές επέβαλαν τη σιωπή
κι εκείνη με τη σειρά της προκάλεσε βουβά
το θρήνο, την απώλεια, την οργή.

Η νύχτα που πέρασε ήταν ήσυχη
γιατί η ανησυχία κρύφτηκε στο Α το κεφαλαίο του ανθρώπου.

I know...I don't know...

2011-02-21T03:04:00.000-08:00

I have a problem that I cannot explain,
I have no reason why it should have been so plain,
Have no questions but I sure have excuse,
I lack the reason why I should be so confused,

I know, how I feel when I'm around you,
I, don't know, how I feel when I'm around you,
Around you,

Left a message but it ain't a bit of use,
I have some pictures of what might be the dues,
Today you saw, you saw me, you explained,
Playing the show and running down the plain,

I know, how I feel when I'm around you,
I, don't know, how I feel when I'm around you,
I, I know, how I feel when I'm around you,
I don't know, how I feel when I'm around you,
Around you

I, I know, how I feel when I'm around you,
I, don't know, how I feel when I'm around you,
I, I know, how I feel when I'm around you,
I, don't know, how I feel when I'm around you,
Around you, around you, around you, around you

Eίναι από αυτά τα τραγούδια που, ακόμα και η στίξη έχει γίνει ένα με σένα.
Απόλυτη ταύτιση.
Αντε και καλή εβδομάδα....

Tα ίδια και τα ίδια...

2011-01-27T12:11:00.000-08:00

...η αρχή του κάθετι.
Είναι αυτές οι ώρες που σκέφτεσαι τις απελπισίες σου, τα άγχη σου, τα όνειρά σου. Τις σκέψεις που βάζουν σε λειτουργία τον εγκέφαλο και τουλάχιστον έτσι νιώθεις ακόμα άνθρωπος.

Τα σκέφτηκα όλα αυτά μόλις αλλά υποθέτω πως η απογοήτευση παραήταν μεγάλη και γιαυτό θα βγάλω το χρυσό χάπι από τη τσέπη και θα θυμηθώ το ένα από τα Σάββατα που πέρασε.

Μια φράση του ταιρίαζει: Ενα βράδυ , δέκα χρόνια. Ενα βράδυ έχοντας το σκηνικό που ήθελα. Ενα σκηνικό στο κέντρο της πόλης με μια Κυριακή να έχει ήδη ξεπροβάλλει τον ήλιο της, η μουσική και ο χορός να προκαλούν τις αγκαλιές της των αναμνήσεων, της νοσταλγίας, της όποιας αθωότητας.

Σάββατο - Χρονομηχανή. Θα φροντίσω να το επαναλάβω.

Υ.Γ.: Το μουσικό χαλί εκείνου του τηλεφωνήματος. Το πέρασμα της δεκαετίας. Η αγκαλία του ξημερώματος.

Πάει ο παλιός ο χρόνος... μπορεί να με πάρει μαζί του;

2010-12-31T02:42:00.000-08:00

2010. Μόνο και οπτικά να το δείς, είναι ωραία εικόνα. Αν μάλιστα αναλογιστείς, τις γνωριμίες που έκανες, τα φλέρτ που συνάντησες, τα όμορφα ξενύχτια με τους φίλους που ο καιρός ξαναέφερε στη καθημερινότητά σου, τα αγαπημένα σου πρόσωπα που επιτέλους έβαλαν το τελευταίο κομμάτι του πάζλ στη γνώριμη ζωή σου, τα ταξίδια και τις εμπειρίες τους...

Πολλά πρόσωπα. Αυτό θα κρατήσω από το 2010. Τα πρόσωπα που γνώρισα και με συγκινήσαν κι άλλα που μου τσίτωσαν λίγο τα νεύρα. Εκείνα που ήξερα και έγιναν πιο οικεία. Κι εκείνα που πάντα θα είναι μες το μυαλό μου κάθε φορά που θα ψάχνω μια γωνιά της παρηγοριάς.

Αντίο χρονιά των ανθρώπων και των νέων ιδεών. Αντίο χρονιά της αλλάγης και της αναπτροπής. Έλπίζω αυτή που θα ακολουθήσει να πατήσει στα χνάρια σου και να μου φέρει κι άλλες ανατροπές. Ακόμα πιο ευχάριστες.

Αντίο 2010. Να ξέρεις πως είμαι από τους λίγους που σε αποχαιρετά τόσο θερμά. Γι'αυτό ...δε λες μια καλή κουβέντα και στο 2011; ε;

This is not the end, this is not the beginning...

2010-12-16T12:03:00.001-08:00

Αν κάτι έμαθα από τους γονείς μου είναι η αξία της δουλειάς. Να έχεις ένα στόχο κάθε μέρα, να είσαι σε εγκεφαλική εγρήγορση, να βγάζεις τα χρήματά σου, να είσαι ανεξάρτητος, να είσαι υπεύθυνος και υπόλογος του εαυτού σου.

"Τ' αγαθά κόποις κτώνται ...". ΄Φράση που σε διαγώνισμα στο Λύκειο, είχε καταφέρει ν'αφήσει τους καθηγητές απογοητευτικά άφωνους μιας και οι 7 στις 10 απαντήσεις ήταν λάνθασμένες. Φράση που ο πατέρας μου, απόφοιτος Δημοτικού, δεν έχανε ευκαιρία να την επαναλαμβάνει από τότε που με θυμάμαι.

Εργασία και χαρά. Δημοτικό. γυμνάσιο, λύκειο. ΤΕΙ. Γραφείο. Και όλα αυτά με καλοκαίρια μάξιμουμ των 15 ημερών και καλοκαιρινή εργασία και μαθήματα.

Και φτάνω στο τώρα. Στη δύση του 2010, που έχει φέρει τα πάνω κάτω στη χώρα, που λές δόξα το Θεό που το ψυγείο σου είναι γεμάτο, που ακόμα δουλεύεις και έχεις την υγεία σου ( το κατά δύναμειν). Σε ένα τώρα, απαισιόδοξο, μαύρο κι έρμο, που ο κόσμος αλαφιασμένος χάνει μέρα με τη μέρα το κουράγιο του. Λογικό και επόμενο. Σε ένα τώρα που στη τελική δε φταίω εγώ κι εσύ αλλά φταίω εγώ κι εσύ, που δε θα έπρεπε να πληρώνω εγώ κι εσύ αλλά θα το πληρώνω κι εγώ κι εσύ...και τα παιδιά μας. Τουλάχιστον.

Ρίχνω ευθύνες στους 300 κακόγουστους βουλευτικούς δαίμονες και στο συνάφι τους. Σε αυτές τις 300 διπλές και τρίδιπλες τσέπες που, παρά το χρώμα και το πρόσωπό τους, επί χρόνια γέμιζαν ποικιλοτρόπως: κλεψιές, λαδώματα, μίζες, επιδοτήσεις, έκτακτες εισφορές...! Και μεις από κάτω, να ελπίζουμε, να θαμπωνόμαστε, να ταυτιζόμαστε με πολιτικά λάβαρα...το χάλι μας και μεις! Συγχίζομαι. Και συν τις άλλοις, να έχουμε ένα τεράστιο μεγάφωνο πάνω από το κεφάλι, τα ΜΜΕ, να μας φουσκώνουν ή να μας ξεφουσκώνουν τα γεγονότα (ανάλογα με το ποιόν στηρίζουν) και να μας πασάρουν ψεύτικες ανάγκες, να μας "φτιάχνουν", να μας "ρίχνουν", να γινόμαστε ι η πλαστελίνη τους.

Αυτό το "λεφτά έχουμε", ακούγεται τα τελευταία 40 χρόνια κι εμείς εκεί να το πιστεύουμε, χώρις να αναρωτηθούμε ποτέ, ποιός φυλάει και διαχειρίζεται τη λεφτομηχανή. Και να σου οι ψήφοι, και να σου τα μαύρα βολέματα που ακόμα και μέχρι σήμερα, αυτά αναζητάμε. Δε μπορεί, κάποιο συγκεκριμένο γονίδιο έχουμε εμείς οι Έλληνες και λυσσάμε έτσι για μια θέση...στο Δημόσιο! 2 χρόνια μόλις πριν, άκουσαν τα ωραία ροζ αυτιά μου πως" οι γονείς του τάδε, ο οποίος έχει τα 3.000 πτυχία, θα τον βάλουν στο Δημόσιο. Δεν υπάρχει λόγος ανησυχίας". Θράσος κι αίσχος! Να γεννιέσαι, να μεγαλώνεις με αυτοσκοπό το Δημόσιο, που μεγαλύτερος επαγγελματικός βούρκος δεν υφίσταται.

Και μετά σου έρχονται οι δήθεν , οι επαναστάτες, που στη ζωή τους δεν εχουν πιάσει ποτέ "μιστρί και πυλοφόρι", και σου λένε αμπελοφιλοσοφίες πουλώντας το προφίλ του αγωνιστή. Αγωνιστής δεν είσαι εσύ μάγκα μου. Αγωνιστής είναι αυτός που ξυπνά στις 6 το πρωί και γυρνά στις 6 το απόγευμα σπίτι για φροντίσει να 'χει το παιδί του γάλα την επόμενη μέρα. Αυτό το τώρα το κακό, το δυσοίωνο γέμισε ψευτοσωτήρες.

Έμαθα να ζω διεκδικώντας το παραμικρό, να σκέφτομαι, να επιλέγω και σκοπός μου είναι να συνεχίσω έτσι. Φοβάμαι και γω με τη σειρά μου για το αύριο που ξημερώνει. Δε γκρινιάζω γιατί ακόμα το ψυγείο μου είναι γεμάτο και έχω ένα κεραμίδι να βάλω το κεφάλι μου από κάτω. Προς το παρόν.

Όμως φοβάμαι. Ανησυχώ. Αμφιβάλλω. Και κάτι πρέπει να κάνω. Εσυ; Τι λες;

Μαύρο Λευκό.

2010-12-04T12:26:00.000-08:00

Χαρούμενη Σαββατιάτικη διάθεση δε θα το έλεγες, ούτε και απόλυτα θλιμμένη. Σίγουρα περίεργη ...Ετσι και αυτό το τραγούδι. Ανάμεικτο. Ταξιδιάρικο. Ασορτί με την αποψινή ατμόσφαιρα.

Για μια θέση στον ήλιο.

2010-11-28T08:34:00.000-08:00

Άνθρωποι να τρέχουν από δω κι από κει να προλάβουν τις δουλειές, τις οικογένειες, τα δάνεια, τις πληρωμές...
Οι τηλεοράσεις να βουίζουν, η κρίση να παραμονεύει στη γωνία κάθε φορά που η ευτυχία πάει να ξεμυτίσει.
Τα λεφτά να είναι το πρώτο πλάνο σε κάθε όνειρο και αυτό όχι για να δώσουμε ζωή στις υπερβολές μας αλλά για να πάρουμε μια ανάσα από τα χρέη που έχουμε, θα αποκτήσουμε, θα μας δώσουν.

Κάθε φορά που περνάω από τη περιοχή του Ψυρρή, χαζεύω αυτό το graffiti. Ίσως γιατί και εγώ όπως και περισσότεροι , ψάχνουμε μια θέση στην ηρεμία, στην ελευθερία. Αυτή τη θέση μακριά από τη μίζερη πραγματικότητα του παρόντος.

Keep on Faith...

Ηταν σίγουρο...

2010-11-13T17:39:00.000-08:00

Ότι ο χρόνος θα έκανε παρέα μόνο με λίγους και κατόπιν συννεόηση. Ηταν σίγουρο ότι χαμόγελο θα σκορπιζόταν σε όλη την ακτίνα. Ηταν σίγουρο ότι το δεδομέν0 δε θα κολλούσε σε μένα και θα με χαιρετούσε από μακριά. Ηταν σίγουρο ότι θα μπορούσα να ελαφρύνω τη κατάσταση, Ηταν σίγουρο ότι η διαφορά θα ήταν σε απόσταση μικρή. Ηταν σίγουρο ότι όσο και να επιδιώκω το σύνηθες, αυτό με αποφεύγει. Κι όμως έχω πίστή. . . Ακουσέ με.... Πίστεψέ με....

2010-10-17T10:34:00.000-07:00

Γιατί πήγα σε ένα πάρτυ και έπαιξαν το τραγούδι για μένα και ξαφνικά άδειασε ο τόπος και όλα γίνοταν πολύχρωμα από τα φωτά και χόρευα ασταμάτητα. Και γιατί υπάρχουν περιπτώσεις όπου ο χρόνος, τελικά σε ζηλεύει γιατί η μνήμη, το μυαλό, η ψυχή μπορεί να συγκρατήσει την αιωνιότητα της στιγμής.

Γιατί είχαν περάσει 3 χρόνια και όλα ήταν τόσο ίδια και τόσο διαφορετικά και πάλι περάσαμε ωραία, αξέχαστα. Γιατί η ελευθέρια έκανε την εμφάνιση της μέσα από κάθε κίνηση, κάθε χαμόγελο, μέσα από τη κάθε φορά που έκλεινα τα μάτια μου και έκανα στροφές.Γιατί την ευτυχία την αισθάνεσαι αν πραγμάτικα το θες, ακόμα κι αν η διάρκειά της είναι μικρή , ωστόσο η αξία της μεγάλη.

Γιατί η ζωή θέλει χρώματα, μελωδίες, στιγμές, ανθρώπους, αγάπη, ελευθερία, χαμόγελα, βλέμματα. Και γω της τα δίνω γιατί θέλω να ζω πραγματικά.

Περί βαρεμάρας - μούχλας - αδράνειας ο λόγος.

2010-10-12T05:54:00.000-07:00

Περίμενα να χειμωνιάσει όχι μόνο επειδή είναι η αγαπημένη μου εποχή αλλά επειδή έλεγα πως όλοι θα γυρίσουν από τις διακοπές τους, θα μπουν σε μια σειρά και ταυτόχρονα θα γινόταν καλύτερος συντονισμός της παρέας. Τελικά δε το βλέπω να γίνεται, τουλάχιστον προς το παρόν. 'Ισως επειδή οι υποχρεώσεις όλων έχουν αυξηθεί κι έτσι η ανάγκη για ξεκούραση, από ένα σημείο και μετά, λειτουργεί ώς βαρίδιο που σε τραβά στο λιώσιμο του καναπέ; Ίσως επειδή το μοντέλο των ζευγαριών είναι σύνηθες ( θεωριτικά μιλώντας πάντα) στην ηλικία μου και γω ωστόσο δε πληρώ τις προϋποθέσεις; Ίσως επειδή τελικά είμαι παράξενο πλάσμα;...
Σε καμία περίπτωση δε θέλω να αφήνω τον όποιο ελεύθερο χρόνο να πέφτει στο βάλτο της βαρεμάρας. Εντάξει δεν έχω σκοπό να μεταμορφωθώ σε superwoman αλλά, αν είναι δυνατόν, στα 27 μου να εχω σα πρώτη λύση το καναπέ. Ευλόγησον.

Happy Fun(c)kin' People...

2010-09-13T11:39:00.000-07:00

Όλοι αυτοί που βαρέθηκαν τα ίδια και τα ίδια σε κάθε έξοδο, που θέλουν να έχουν επιλογές και να μη σκάνε επανηλιμένως ένα κάρο λέφτα όταν βγαίνουν έξω. Όλοι αυτοί που δε τους ενδιαφέρει το τί, το πώς και το πού για να περάσουν καλά. Όλοι αυτοί που η επαφή με το κόσμο τους αναζωογονεί και δε τους πιάνει αγοραφοβία στην όψη νέων προσώπων τριγύρω τους. Happy Fun(c)kin' People: Εσύ, εγώ , οι δίπλανοί και οι απέναντί μας που απλά θέλουμε διασκεδάζουμε ανθρώπινα και χωρίς κομπλεξισμούς.

Μπορείς να μας βρείς στην επίσημη σελίδα στο Facebook:

http://www.facebook.com/?ref=home#!/pages/Happy-Funckin-Peoples-Agenda/148593138507279?ref=ts

Αφιερωμένο στο καλοκαιράκι

2010-09-13T11:33:00.000-07:00

...ένα βιντεάκι φτιαγμένο με υλικό από τις μίνι καλοκαιρινές μου διακοπές στη Βουδαπέστη.Μίνι μεν, αναντικατάστατες δε...

Γλυκός καφές χώρις τσιγάρα από δω και πέρα (ευτυχώς που δε καπνίζω)

2010-09-01T07:55:00.000-07:00

Πρώτη μέρα του μήνα, πρώτη μέρα του φθινοπώρου και ακόμα και η ζέστη είπε να μαζευτεί γλυκά και να παραχωρήσει (τουλάχιστον προς το παρόν) τη θέση της σε ένα αναζωογονητικό αεράκι. Ταυτόχρονα, ήπια τον πρώτο ζεστό cappuccino για να υποδεχτώ θερμά την εποχή.

Μια φίλη μου έλεγε πως προχωρώντας στο Σεπτέμβρη, θα έβαζε μπρος το "Τριαξονικό" σχέδιο. Μου ακούστηκε αισιόδοξο και ιδανικό για να κάνεις τις ανάλογες μεταρρυθμίσεις παντώς τύπου. Η ανάγκη της αλλαγής και της ανανέωσης.

Κι κάπου εκεί μια ξεθωριασμένη εικόνα της "παλιοπαρέας" σε προσπερνά και σου κουνάει το χέρι. Χάνεσαι σε στιγμιότυπα των οποίων οι τίτλοι τέλους κάθε άλλο παρά γλυκιά νοσταλγία σε κάνουν να αισθανθείς. Ωστόσο προς στιγμήν σε παρασέρνουν και αφαιρείσαι ωσότου γίνουν αποπνικτικά. Τότε επανέρχεσαι στη πραγματικότητα σου , στην ορθή σου πορεία. Εκεί που αντιλαμβάνεσαι πως πρέπει να τα έχεις καλά με το παρελθόν ώστε να βιώσεις σωστά το παρόν και να οραματίζεσαι το μέλλον, παρόλαυτά ανήκει στο χρονοντούλαπο της ιστορίας και η παρουσία του είναι περιττή.

Ισως το παρόν μου να φαίνεται σαν μια ατάραχη ευθεία γραμμή όμως καταβάθος ξέρω καλά πως δεν έχω λόγο και δε θέλω να ζώ στις καμπύλες των άλλων.

Να μαι καλά, όλα θα ρθουν κάποια στιγμή...

Επι τη ευκαιρία της μεθαυριανής συναυλίας των U2...

Στο καράβι προς τη Τζιά

2010-08-13T06:29:00.000-07:00

Σάββατο 7-8-2010

Αυτή η αίσθηση της έμπνευσης, ανεξήγητη... Μια βόλτα στο καράβι προς Τζιά, με τον ήλιο να σε λούζει καθώς φωτογραφίζεις και ταυτόχρονα ο κόσμος ολόγυρα να σου μεταδίδει ένα κομμάτι του, ένα αίσθημα, μια σκέψη. Παιδάκια που τρέχουν και παίζουν, γονείς που τα χαζεύουν, νέοι να συζητούν, να γελούν, να ερωτεύονται, φιλαράκια να πειράζουν ο ένας τον άλλο, μοναχικοί τύποι να ροκάρουν στο ρυθμό του ipod. Πραγματική ευτυχία και όλα αυτά σε ένα ταξίδι 60 λεπτών, παρέα με ένα βιβλίο, μία φωτογραφική και ένα στυλό, για να αραδιάζω τα κιλά των λέξεων που προτιμώ να τα λέω με αυτό μόνο τον τρόπο. Τελικά μου είναι αδιανόητο να πάψω να μιλάω με το στόμα, με τα μάτια, με μωβ γράμματα σε μια υπηρεσία.

Νομίζω πως αυτή η απόδραση του σαββατοκύριακου ήταν η καλύτερη επιλογή. Έστω και για maximum 48 ώρες θα κλείσω στο σεντούκι όλες τις υποχρεώσεις, τις απαιτήσεις, τα φορτικά πρέπει , τα μάταια θέλω τα κουραστικά ίσως και απλά θα απολαμβάνωτη θάλασσα, τις κουβέντες φίλων, τα ποτά του νησιού και ό,τι απρόβλεπτο μπορεί να κρύβει.

Αναποδιά καλοκαιριού...

2010-08-06T10:50:00.000-07:00

Μέσα στο κατακαλόκαιρο, εγώ με διάθεση χειμώνα. Να θέλω να κλείσω τα παραθυρόφυλλα κι έτσι να μην αφήνω ίχνος θορύβου να μου χαλάει την όποια ησυχία. Να κουράζομαι στην ιδέα της συζήτησης και να με βαραίνει η ακοή μου.

Η πόλη αδειάζει κι εγώ πάλι νομίζω πως κανένας δεν έχει φύγει.
Δε πάει άλλο, αύριο θα αναζητήσω μια χούφτα θάλασσα μήπως τα δω ξάνα όλα ροζ όπως πριν.

...και ο κολιός τον Αύγουστο!

2010-08-03T05:53:00.000-07:00

Δεν είναι αναγκαίο να στο πω. Έχει μπει ο Αύγουστος και οι καλοκαιρινές μου συγγράφικες διαθέσεις τώρα φιλοτιμήθηκαν να μου χτυπήσουν τη πόρτα. Οι λόγοι λίγο πολύ γνωστοί. Δουλειά που αν τα ανακατέψεις με ζέστη, γκρίνια και διάφορους άχρηστους που συναντάς καθημερινά έχει ως αποτέλεσμα την βαρεμάρα.

Διακοπές; Σίγουρα λίγες αλλά καλές. Έπαψα να παραπονιέμαι πια για τη μικρή τους διάρκεια. Με ικανοποιεί το γεγονός ότι τις περιμένω όπως τα μικρά παιδάκια περιμένουν τα δώρα από τον Αϊ Βασίλη. Ώραιο συναίσθημα, ολοκληρωμένο και αυθεντικό. Μιας και ανέφερα τον ΑΪ Βασίλη, άντε να χειμωνιάσει...

Προσωπική οπτασία

2010-05-31T12:24:00.000-07:00

Μέσα στο χάος και τη παρεξήγηση
στο όχι που στην ουσία σήμαινε ναι αλλά συστήθηκε ως ίσως.
Μέσα στα ρήματα : φοβάμαι, διστάζω, αποθαρρύνομαι
αλλά και μέσα από το δήθεν υπάρχω και ξεπερνώ τους πάντες...
Μέσα στην θολούρα που ο καθένας δημιουργεί
και την βαφτίζει προσωπική γκουίντα,
ξεχωρίζει μόνο μια αλληλουχία σημείων που η αλήθεια
μπορεί να αναδείξει: ένα χαμόγελο που δε μπορεί να κρυφτεί.

Καλοκαιρινό status

2010-05-28T22:06:00.000-07:00

... σέκκκσυ!

Και όποιος αντέξει( αν τα καταφέρει δηλαδή και κανείς!).

Reach out and Touch faith

2010-05-28T00:20:00.000-07:00

To θέμα είναι πως είναι απίθανο να μη σε σκεφτούμε έστω και 1 φορά μες τη μέρα. Και πίστεψε με είμαστε πολλοί. keep watching us.

Κυριακάτικη αίσθηση

2010-05-16T11:33:00.000-07:00

Πέρασε σαν αέρας μια εβδομάδα που αντικειμένικα απασχολούσα ένα μέρος του εγκεφάλου με κάτι επιεικώς απαράδεκτο. Τα πρωινά μου ξυπνήματα ήταν βαριά καθώς το μυαλό μου είχε παραμείνει στο γραφείο ακόμα και την ώρα που κοιμόμουν. Το ΠαρασκευοΣαββατοΚύριακό μου είχε ξέχασει να φορέσει το γνώριμο άρωμά του, έκεινο της απεριόριστης διασκέδασης που δεν δέχεται επιθέσεις από τα ρολόγια και υποδείξεις για το πόσα ποτήρια κρασι θα καταναλώσω. Η Κυριακή μου ήταν αγχωμένη για ξύπνημα της ακόμα και στα όνειρα της και ενώ ο ήλιος με καλούσε επίμονα να παίξουμε, η βαρεμάρα με τράβηξε από το χέρι και με κλείδωσε στο μπουντρούμι της. Κι όμως, είναι αυτές οι μικρές στιγμές της μέρας που αφήνουν μια γλυκιά αίσθηση να αιωρείται... έναν αέρα γοητείας, ερωτισμού, αισιοδοξίας που με έναν περίεργο τρόπο μπορούν να σε κάνουν να ξεχάσεις όλα τα παραπάνω...έστω προσωρινά.

Περί απόστασης ο λόγος...

Να υπενθυμίσω κάτι...

2010-05-04T11:33:00.000-07:00

Έχω πάψει προ πολλού να αρέσκομαι σε παιδικές χάρες. Για κούνια μπέλα λοιπόν, τα καροτσάκια σας και σε άλλη παραλία...με παιδική χαρά! Πάμε καμεραμαντζή!

Ray B-art

2010-04-27T03:18:00.001-07:00

Ένα ζεύγαρι Ray Ban κρύβει πάντα μια ίστορια από πίσω...
Το συγκεκριμένο έχει να εξιστορήσει πικάντικες στιγμές από τη Κυριακή του Barbeque. Μακάρι όλες οι Κυριακές του χρόνου να ήταν τόσο απολαυστικές και γεμάτες στιγμές με φίλους.

Waiting for the next time...

Επίκαιρο

2010-04-23T06:26:00.000-07:00

Λόγια του δράκου, σαν όπλα που ξέμειναν από σφαίρες.
Σύνηθες φαινόμενο των ημερών...

Στη μνήμη του

2010-04-14T05:47:00.000-07:00

Δε περίμενα ότι θα ρωτούσα κάποια στιγμή αν υπάρχουν χρυσόψαρα εδώ, τα είχα ξεγράψει προ πολλού.

Αφιερωμένο στο πρώτο λίθο της πραγματικής φιλίας και στην απώλεια μνήμης του λίγου.

Υπάρχουν τελικά, άλλα ξεχνιούνται, άλλα κρύβονται.

Instabul not Constantinopolis

2010-04-07T11:58:00.000-07:00

10 πράγματα για την Κωνσταντινούπολη με τα μάτια της Μatan:

1. Μόνο και μόνο το γεγόνος ότι περνάνε θάλασσες μέσα από τη πόλη, την κάνει αυτόματα ενδιαφέρουσα ( όχι μια. όχι δύο, τρεις παρακαλώ: Εύξεινος Πόντος, Κεράτειος και Θάλασσα του Μαρμαρά).

2. Δεν υπάρχει περίπτωση, όσο άθεος κι αν είσαι, να μη πας στην Αγία Σοφία να μη σε πιάσει δέος έστω για 1 λεπτό.

3. Αμανέδες dolby surround. Πρωί μεσημέρι βράδυ και πάμε πάλι δώστου απο την αρχή. Με κούρασαν.

4. Πολλά γλυκά, ωραία γλυκά, χρωματιστά γλυκά, σιροπιαστά γλυκά, γλυκά με κρέμα. Γλυκά. Ένα ένα διαλεχτά.

5. Η κόρνα είναι προέκταση των τούρκικων χεριών ασυζητητί.

6. Οι ταξιτζήδες πηγαίνουν σαν τρελοί διότι στην ουσία το ταξίμετρο, "γράφει" με βάση τη ταχύτητα και όχι την ώρα.

7. Ξανθιά, μελαχρινή, αδύνατη, γεματούλα, ψηλή, κοντή, με γυαλιά ή φακίδες, γαλαζομάτα ή καστανομάτα, ένα είναι σίγουρο: 8α σου σφυρίξουν - μιλήσουν - την πέσουν τουλάχιστον 3 φορές τη μέρα. Μία φορά για κάθε γεύμα βρε αδερφέ.

8. Αντιθέσεις: από τη θάλασσα σε λόφους, από τη πολυτέλεια στη φτώχεια, από τα δυτικά πρότυπα στις ανατολίτικες παραδόσεις. Και τριγύρω ως μόνιμο φόντο οι τουλίπες.

9. Ηξερες ότι έχει γύρω στα 18.000.000 πληθυσμό; Εγώ πάντως όχι.

10. " Happily ever after" : Το καλύτερο καφέ, στη καλύτερη περιοχή (Bebek) ,με το καλύτερο κόσμο. Και όπως είπε μια φίλη μου: " Τηλεμεταφέρθηκα στο Μονακό;".

Υποσημείωση: Duman - Senden daha guzel. To τραγούδι που σηματοδότησε αυτό το ταξίδι. Άκουσέ το. Θα με θυμηθείς.

"(Τρίτο Πρόσωπο) Φέτος η Μ. Παρασκεύη θα είναι πιο.....μεγάλη από ποτέ(on Monday)"

2010-04-01T23:12:00.000-07:00

...Και έφτασε η Μεγάλη Παρασκεύη και θα είναι ακόμα μεγαλύτερη απ' ότι είχες προβλέψει. Πιο γκρίζα, πιο στενάχωρη, πιο άδεια. Ωστόσο είμαστε όλοι εδώ κι ακόμα σου μιλάμε. Σε αυτό το χαζοκούτι που πια έχει γίνει ένα με τη καθημερινότητα μας. Και ο χαζός ο νούς μας έχει την ψευδαίσθηση ότι " το μήνυμα εστάλη" μα η αλήθεια είναι άλλη.

Με μια χούφτα στιγμές όλες κι όλες, έδεσες για πάντα την εικόνα σου στη μνήμη μου. Στιγμές από τις λίγες που έντυσα με χρυσόσκονη και τις έβαλα στα πιο ψηλά σκαλοπάτια του νού μου.

Κι ακόμα σου μιλάω και θυμάμαι που σου ζητούσα ένα τραγούδι μα δε το βάλες ποτέ, και γω θύμωσα. Μακάρι να μη στο ζητούσα ποτέ και ας θύμωνα κι άλλο, αρκεί να ήσουν εδώ.

Μη σταμάτας να μας κοιτάς από εκεί που είσαι τώρα, θα σου μιλάμε ακόμα μέχρι κάποια στιγμή αισίως να ρθούμε να σε βρούμε.

Μεγάλη Παρασκευή...

Another one

2010-04-01T07:33:00.000-07:00

Το νέο μου βιντεάκι. Δεν εχω δουλειές να κάνω, την είδα καλλιτέχνης!?!!?!?!?

Hope you like it

Περί αλήθειας ο λόγος

2010-04-01T07:20:00.000-07:00

1/4/2010: Πρώτη του μηνός, Μεγάλη Πέμπτη, " Πρωταπριλιά". Οι τρεις μεγάλες αλήθειες αυτής της μέρας. Θα πρωτοτυπίσω απλά συνεχίζοντας να είμαι ειλικρινής στο απόλυτο, ακόμα κι αν αγγίζω καμιά φορά τα όρια της ωμότητας.

" Ειλικρίνεια uber alles..". Η λέξη σου, η πράξη μου. Έτσι, επειδή σήμερα φοριέται πολύ.

Και η αλήθεια είναι θέμα επιλογής.

Από Μάρτη καλοκαίρι...

2010-03-30T10:00:00.000-07:00

Νομίζω πως ειδικά φέτος αυτό το ρητό ισχύει. Τώρα για καλό είναι, για κακό είναι δε γνωρίζω. Οπως και να έχει, ήδη νιώθω να έχουν πάρει τα μυαλά μου αέρα και μάλιστα ισχυρό βοριά! Σαφέστατα έχει παίξει ρόλο και αύτο το ταξιδάκι στο νησί των ανέμων που σε συνδυασμό με τον φίλο μου τον ήλιο και τη νονά μου τη θάλασσα κατάφερε να κάνει κουλουβάχατα το μυαλουδάκι μου. Βάλε και στο κόλπο κάτι ασύμμετρους παιχνιδιάρικους παραγόντες... Ε εντάξει δε χρειάζομαι και κάτι άλλο παραπάνω. Είναι η μαγεία που κρύβεται παντού και σε παρασύρει σε συννεφάκια ροζ πράσινα θαλασσί... Κάθε χρώμα και μια άλλη μοναδική εμπειρία. Αλήθεια σε ποιο χρωματισμένο συννεφάκι βρίσκομαι τώρα;

Ευτυχώς που ανακαλύφθηκε και η φωτογραφική και μπορώ να κλείνω τις στιγμές μου σε εικόνες.

Mία και σήμερα (καταραμένη έκφραση στρατού)! ! !

2010-03-24T08:38:00.000-07:00

Λίστα για την πρώτη ανοιξιάτικη εξόρμηση

1. Ακτοπλοϊκά εισιτήρια checked
2. Φωτογραφικές μηχανές ( όχι 1, όχι 2 αλλά 3!) checked
3. Playlists στο mp3 checked
4. Γυαλιά ηλίου ( και για τη φίλη μου τη Μαρία) checked
5. Αντιηλιακή κρέμα προσώπου (ας ελπίσουμε για τον ήλιο) checked
6. Βιβλίο asorti με τη μουσική checked
7. Ημερολόγιο για γράψιμο checked
8. Μαύρο τετραδιάκι για γραψιμο checked
9. Απλές λευκές κόλλες χαρτί για γράψιμο checked
10. Στυλό! checked

Φοράω τη καλύτερή μου διάθεση, έτοιμη ν'αφήσω τις ενοχλητικές βαριές σκέψεις στο συρτάρι του γραφείου και απότυπώσω την ευτυχία στιγμιαία σε μία εικόνα, έναν ήχο, μία λέξη.

27

2010-03-17T04:28:00.000-07:00

1 ζωή
2 σπίτια
3 φωτογραφικές μηχανές
4 αγαπημένες ρόδες
5 οικογενειακά μέλη
6 περαστικοί
7 λόγοι ν'απεχθάνομαι τον "γάβρο"
8 το γούρι που δεν αποχωρίζομαι ποτέ
9ος ο αναπάντεχος μήνας
10 το δεύτερο αγαπημένο μου νούμερο
11 (περίπου) χρόνια θαυμαστικής φιλίας
12 βιβλία
13 η αγαπημένη μου θύρα
14 εικόνες
15 χιλιάδες ψέμματα
16 γλυκά χρόνια
17 η γένεσις
18 ο πανικός
19 το βήμα
20 η πρώτη δόση ωριμότητας
21 η πρώτη χρονιά reset
22 ολυμπιακοί αγώνες και φανταστικοί ήρωες - έρωτες
23 στη δεύτερη στάση
24 ψυχολογικά εγκεφαλικά
25 η αρχή που ήταν τέλος πριν το μάθει
26 το χθές
27 σήμερα.

Ανατρεπτική χρονιά από το Α της.

Σα να έγινε ένα κλικ αυτόματα και μπήκε μια πιο ώριμη σειρά στα κουτάκια της λογικής μου. Είμαι καλά, έχω ό,τι χρειάζομαι, υπάρχω γι'αυτούς που με χρειάζονται, προσπαθώ για ό,τι επιθυμώ.

Σας ευχαριστώ.

Απολογισμός των 26 χρόνων

2010-03-16T03:27:00.000-07:00

Σε λίγες ώρες θα είμαι δεσποινίς ετών 27. Δε μου άρεσει το νούμερο αλλά μου αρέσει η χρονιά.

Από τη σεζόν των 26 κρατώ:

1) Τη πόλη της Βαρκελώνης που ερωτεύτηκα.
2) Τα χαμένα 10 κιλά.
3) Το comeback.

Aπό το περίεργο 27άρι περίμενω.

1) Ηρεμία χωρίς το ζητάω.
2) Ανατροπή για να γίνεται πιο πικάντικη η καθημερινότητα μου.
3) Ένα όνειρο να βγεί αληθινό. Αν και δετο βλέπω να πραγματοποιείται, με γεμίζει μόνο που το προσπάθώ.

Οψόμεθα φίλοι μου....

Χαζή είδηση της ημέρας

2010-03-16T03:23:00.000-07:00

O όγδοος αναγνώστης κατά σειρά που παρακολουθεί το blog μου είναι η κολλήτη μου! Ο αγαπημένος μου αριθμός ασορτί με το πιο αγαπημένο μου πρόσωπο!!

Πάμε τραγουδάκι Κυρ ηχολήπτα!

Αναλαμπή

2010-03-15T05:13:00.000-07:00

"Nαι σε βλέπω διπλό από την αύπνια μου αλλά δε ξεχνάω κάτι: οι φίλοι εμφάνίζονται εκεί που νομίζεις ότι ακόμα και ο ουρανός σε'χει ξεγραμμένο..."

Όταν ακούς τη λέξη εξομολόγηση, κατευθείαν τη συνδέεις με το επίθετο "ερωτική". Κι όμως στη συγκεκριμένη περίπτωση αναφέρομαι στη φιλική. Άνθρωποι που δε περίμενες, να σου λένε πως ότι και να χρειαστείς εκείνοι θα είναι εδώ για σένα και τα μάτια τους να το επιβεβαιώνουν. Κουβέντες που μένουν χαραγμένες. Σ'ευχαριστώ.

Χαρωπά τα 2 μου χέρια τα χτυπώ

2010-03-12T00:50:00.000-08:00

Ενθουσιασμένη από την καλλιτεχνική μου ικανότητα, ποστάρω και εδώ το βιντεάκι που με τόσο κόπο έφτιαξα.

Προφανώς και κάνω πλάκα έτσι?

Λατρεύω αυτό το νέο άσμα των Ελλήνων G.A.D. ( το site τους είναι: http://www.gadmusic.gr/ ) και είπα να το εμπλουτίσω με τις μοναδικές εικόνες του David Ho.

Όποιος ενδιαφέρεται, μπορεί να επισκεφθεί την ιστοσελίδα του http://www.davidho.com/

Enjoy!

G.A.D. - Waves (mastered)
Ανέβηκε από Klllaiw. - Δείτε γνήσια web videos.

Σημερινή διαπίστωση

2010-03-11T04:01:00.000-08:00

Την ώρα που ήμουν στο αυτοκίνητο και πήγαινα προς το συνεργείο για το καθιερωμένο του service, συνειδητοποίησα την απεράντοσυνη της μουσικής. Πως αντιλαμβάνεσαι ενα τραγούδι, μια μελωδία, ένα στίχο με βάση την ηλικία και την ψυχική διάθεση. Τη σημασία που δίνεις σε ακούσματα που σε άλλη φάση της ζωής σου δε θα είχες φαντάστεί ότι θα άξιζε να τα παρατηρήσεις. Την ικανότητα ενός τραγουδιού να επωμίζεται το βάρος που κουβαλάς για όλη του τη ζώη, ακομα κι αν διαρκεί μονάχα 3-4 λεπτά.

Ας ξεφορτωθώ λοιπόν κάτι για λίγο.

Ειδική αφιέρωση...

One glance, one bullet

2010-03-09T02:29:00.000-08:00

Πως είναι όταν σε αντικρύζουν τα μάτια που απογοήτευσες;

Πώς νιώθεις όταν εκείνοι που σε είχαν ψηλά απλά σε θεωρούν αόρατο;

Πώς μια guest star εμφάνιση και πέντε κουβέντες του δεκάλεπτου διαγράφουν 2 χρόνια;

Έδωσα τη λύση σε όλα τα παραπάνω, έμπρακτα μάλιστα.

Ποτέ σου μην υποτιμήσεις την ευαισθησία του άλλου γιατί στο τέλος θα είναι το χέρι που θα σου δώσει το αναπάντεχο χαστούκι.

Ευχαριστώ

2010-03-08T04:11:00.000-08:00

8 Μαρτίου: Η μέρα της γυναίκας.
Για πολλούς και διάφορους λόγους δεν έχω ευχηθεί να ήμουν άντρας. Ακόμα κι υπήρχαν στιγμές πουείχα βρεθεί σε δίλλημα, πάλι γυναίκα θα ήθελα να ήμουν. Είμαστε περίεργες, υστερικές, ζηλεύουμε εύκολα, ναι σε όλα αυτά αλλά το δείχνουμε. Γκρινιάζουμε για το εμμονή των αντρών για το ποδόσφαιρο, για το καπάκι της λεκάνης που πάντα είναι ανεβασμένο, τις πεταμένες βρώμικες κάλτσες σε όλο το σπίτι, αλλά εκφραζόμαστε. Κλάιμε, μουρμουράμε και συχνά πυκνά η διαθεσή μας αλλάζει τόσο γρήγορα όσο και ο δείκτης των δευτερολέπτων αλλά δε το κρύβουμε.

Κανείς δεν είπε πως είμαστε ιδανικές και αλάνθαστες. Το θέμα είναι πως πάμε με ανοικτά τα χαρτιά μας, όλα τα παραπάνω είναι γνωστά.

Η ταλαιπωρία είναι όταν τα παραπάνω είναι κλειδωμένα σε 1 μπαούλο, αραχνιασμένα και πότε ειπωμένα. Και χαίρομαι που είμαι γυναίκα και εκφράζομαι χωρίς κολλήματα. Τουλάχιστον είμαι ελεύθερη από τον ίδιο μου τον εαυτό.

Ρίξε τραγουδάκι καμεραμαντζή!

Δύσκολοι καιροί...

2010-03-04T11:17:00.000-08:00

...για πρίγκιπες, πριγκίπισσες, κοινούς θνητούς, μικρούς, μεγάλους, εργοδότες, εργαζόμενους, αισιόδοξους, απαισιόδοξους, αστείους, κλαψιάριδες, μουτρωμένους, παντρεμένους και ανύπαντρους, ξανθιές αλλα και φαλακρούς. Τόσο δύσκολοι που παλεύω για να βρω κάτι να μου κρατάει το χαμόγελο στη θέση του.

Για σήμερα βρήκα αυτό το τραγουδάκι...

"Σε είδα" στη σελίδα 62!

2010-02-25T05:04:00.001-08:00

Η συμμετοχή μου στο διαγωνισμό της Athens Voice, " Athens Photo".
Είμαι χαρούμενη μόνο και μόνο που βλέπω σε 1 έντυπο τέτοιας απήχισης το όνομά μου. Ένα ταλέντο γεννιέται!χαχαχαχαχαχα...

Σε ελεύθερη μετάφραση..

2010-02-23T23:25:00.000-08:00

Κάτι τέτοιες ώρες που με πιάνουν τα hardcore μου, ακούω το Catch you από Kosheen. Παραθέτω την ελεύθερη μετάφραση του άσματος.

You create misery
Είσαι ο chief της μιζέριας
Have your cake and eat it
Φάε το κεκάκι σου και μη μιλάς και πολύ
Take your place in history
Μπες στο χρονοντούλαπο της ιστορίας
And pray we don't repeat it
Και προσευχήσου να μην έχουμε παρόμοιο επεισόδιο στο μέλλον γιατί ζήτω που καήκαμε

Call it fate
Πές το ριζικό
Call it back
σούξου μούξου
Call it up
μανταλάκια!
Don't call me later
Τη πάρτη μου μην ενοχλήσεις μόνο

Lay your head
Αραξε τα κυβικά σου
In your bed
στο κρεβάτι σου και φάε και μια πάστα
It's just how you made it
Τα έκανες μούχτι (ή όποια αλλη λεξούλα θελετε)

Out of my way I'm running
Ουστ, έξω από το διάβα μου(κοπροσκυλο) γκαζώνω
I'm gonna catch you if I can
θα σε πιάσω αν μπορώ (και την έβαψες)
Out of my way I'm coming
Ουστ, έξω από το διάβα μου(ρεμάλι) έρχομαι
I'm gonna catch you if I can
θα σε πιάσω αν μπορώ (όπου φύγει φύγει)
Out of my way I'm running
Ουστ, έξω από το διάβα μου(γελοίε) γκαζώνω
I'm gonna catch you if I can
θα σε πιάσω αν μπορώ (μακριά και αλάργα)
Out of my way I'm running
Ουστ, έξω από το διάβα μου(κατακαημένε) γκαζώνω
I'm gonna catch you
ΘΑ ΣΕ ΠΙΑΣΩ ΛΕΜΕ!

It's your day
Σου έφεξε!
Believe it
Μα τον Γιαραμπί σου λέω!
It's your date with destiny
Εχεις "ραντεβουδάκι" με τη μοίρα σου
It's too late to leave it
Μη διανοηθείς να την κάνεις
After all, it's your, it's your party
Αλλωστε είναι το "παρτάκι" σου (θα φας καλά)

Call it luck
Πες το τύχη
Call it faith
Πες το πίστη
Call me beautiful to my face
Το ότι είμαι όμρφη το ξέρω δε χρειάζομαι εσένα για να το μάθω
Call it up
άρτζι μπούρτζι
To my surprise
και ο λουλάς
It's just how you made it
Απλά τα χεις κάνει...δε θες να ξέρεις!

Out of my way I'm running
Ουστ, έξω από το διάβα μου(σαχλαμάρα) γκαζώνω
I'm gonna catch you if I can
θα σε πιάσω αν μπορώ (που πας? τοίχος!)
Out of my way I'm coming
Ουστ, έξω από το διάβα μου( ανισόρροπε) έρχομαι
I'm gonna catch you if I can
θα σε πιάσω αν μπορώ (και τη πάτησες)
Out of my way I'm running
Ουστ, έξω από το διάβα μου(άχρηστε) γκαζώνω
I'm gonna catch you if I can
θα σε πιάσω αν μπορώ (ούτε ο Θεος δε σε σώζει)
Out of my way I'm running
Ουστ, έξω από το διάβα μου( σαλτιμπάγκε) έρχομαι
I'm gonna catch you
ΘΑ ΣΕ ΠΙΑΣΩ ΡΕ ΠΟΥΛΆΚΙ ΜΟΥ!

1) Γίνεται χρήση του αρσενικού γένους καθότι κοριτσάκι. Για εσάς τα αγοράκια, μπορείτε να χρησιμοποιήσετε τους θηλυκούς χαρακτηρισμούς αυτών ή και άλλες λεξούλες (προσοχή μόνο μην έχουμε θέμα με το ΕΣΡ).
2) Η ελεύθερη μετάφραση λειτούργει και σαν μέσο εκτόνωσης έτσι γλιτώνετε λεφτά σε ψυχαναλύσεις αλλά μείώνετε και τη πιθανότητα να ρίξετε το επίπεδο στη περίπτωση που σκεφτείτε να τα πείτε απευθείας στο άτομο που απευθύνεστε. Μια δοκιμή θα σας πείσει.

Χαρά και τσαχπινιά, χαρά και τσαχπινιά!!!

Τώρα προσπαθήστε να το τραγουδήσετε ακούγοντας το track!

Παρατήρηση

2010-02-22T03:55:00.000-08:00

Είχα καιρό να πίασω στα χέρια μου ελληνικό περιοδικό και να εντυπωσιαστώ. Κι όμως χθες έτυχε να ξεφυλλίσω το Βήμαdonna και είδα πως είχε ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Ωραίες συνεντεύξεις, όμορφες φωτογραφίες, κάπως πιο ιδιαίτερο ρεπορτάζ μόδας...εύγε και εις ανώτερα!

There's no place like home

2010-02-15T23:55:00.000-08:00

Μετά από ένα τριήμερο (που θα μπορούσε να ήταν και κάλύτερο, αλλά εντάξει, μην είμαι αχάριστη) στο αγαπημένο χωριό απο το οποίο κατάγομαι, έχω κολλήσει με το συγκεκριμένο τραγούδι:

Δεν υπάρχει για μένα καλύτερος τρόπος να απέχω από τη βαβούρα της πόλης και από αυτή τη τάση της να μπερδεύει τα απλά και εύκολα πράγματα. Ένα μοναδικό delete που νιώθω πολύ τυχερή που το έχω.

Καλημέρα, καλή εβδομάδα (ευτυχώς κάπως λειψή)!

At BIOS

2010-02-10T23:52:00.000-08:00

Αναρωτιέμαι αν ποτέ εχω νιώσει έτσι, όντας ερωτευμένη. Κι αν όντως έχει συμβεί, χαίρομαι που μάλλον συνέβη πολύ καιρό πριν. Δε θυμάμαι, δε θέλω να θυμάμαι, διαγράφω κάθε στιγμιότυπο που δε θυμίζει ψυχική ακεραιότητα, πίστη στον εαυτό μου και θετική σκέψη. Πάμε παρακάτω....

Απολογισμός αποκριάτικου πάρτυ

2010-02-07T02:06:00.000-08:00

1) Ωραίος κόσμος
2) Πολύς χορός
3) Σωστή ποσότητα αλκοόλ
4) Αναπάντεχα compliments
5) Αλλόκοτες κινήσεις
6) Διαφωνία εκτός τόπου και χρόνου
7) Γλυκιά γελοιότητα
8) Χασιμό γαντιών και γυαλιών

...και του χρόνου με ακόμα μεγαλύτερη επιτυχία!

Song of the day...

2010-02-04T07:44:00.000-08:00

Με αυτό ξύπνησα και συνειδητοποίησα οτι μου αρέσει...πολύ!
Καλό τσίκνισμα!

I need perfection...

Πφφφ και ουφ κι αμάν!

2010-02-03T07:34:00.000-08:00

Αυτή η αίσθηση να θέλω να σώσω το κόσμο από τη παγίδα του πόνου με ακολουθεί ακόμα και τώρα που νιώθω τη μεγαλύτερη αδιαφορία (για όλους και για όλα) όσο ποτέ άλλοτε. Φάσκω και αντιφάσκω αλλά θυμώνω όταν οι κεραίες μου αντιλαμβάνονται πως άνθρωποι που τουλάχιστον εκτιμώ, παιδεύονται από μυαλά (το λιγότερο) εγωιστικά. Ωστόσο δεν πρόκειται, ακόμα κι από τη προσωπική εμπείρια, να αλλάξω και γίνω 1 από αυτούς που κατηγορώ μόνο και μόνο για να "προστατέψω" τον εαυτό μου να μην...πληγωθεί(διότι ιο δειλοί εκεί αποσκοπούν).Δε φοβήθηκα τη δεδομένη στιγμή, πράγμα που με κάνει περήφανη. Ταυτόχρονα κατάλαβα για άλλη μια φορά τι σαβούρα - κόσμος μπορεί να κρύβεται πίσω από ένα πέπλο λαϊκής καλοσύνης και εξυπνάδας. Μακριά και αλάργα...προτιμώ το κακό και χαζό κόσμο των σαλονιών γιάτι τουλάχιστον σου δείχνουν τι πραγματικά είναι.

Πάμε μαέστρο τραγουδάκι....

Music is the answer

2010-02-02T01:03:00.000-08:00

Τον τελευταίο καιρό απεχθάνομαι τα τραγουδάκια που μιλάνε για αγάπες κι ερώτες, λουλούδια και φρουφρού κι αρώματα. Όλα αυτά ανήκουν στο παρελθόν και θ'αργήσουν να ξανάρθουν στο προσκήνιο όχι επείδη νομίζω πως όλα είναι μαύρα και είμαι ένα μικρό χαμομηλάκι, απλά δε θέλω στη παρούσα φάση να ζώ αυτό το θέατρο. Οι μάσκες (ξανά) έπεσαν και τα όνειρα είναι καλά όταν τα κάνεις με σκοπό να τα πραγματοποιήσεις κι όχι επειδή δεν έχεις κάτι άλλο να ασχοληθείς.

Ένα ωραίο track λοιπόν, ταξιδιάρικο, σκέτο, νέτο...straight to the point, χωρίς λόγια....τα βαρέθηκα.

ν

Κάτι να δεις...

2010-01-25T23:15:00.000-08:00

Ryan McGinley

Εγκαίνια: 14 Ιανουαρίου 2010, 8-10 μμ
Διάρκεια έκθεσης: 14 Ιανουαρίου έως 20 Φεβρουαρίου 2010
Ώρες Λειτουργίας: Τρίτη έως Παρασκευή 12-8 μμ & Σάββατο 12-5 μμ

Η γκαλερί The Breeder παρουσιάζει την πρώτη ατομική έκθεση στην Ελλάδα του αμερικανού φωτογράφου Ryan McGinley (New Jersey, 1977). Η έκθεση περιλαμβάνει καινούρια έργα, αντιπροσωπευτικά των τριών πτυχών της καλλιτεχνικής πρακτικής του: “Moonmilk”, τα road trip (ταξίδια του δρόμου) και τα ασπρόμαυρα πορτραίτα.
Ο Ryan McGinley ασχολείται με τη φωτογραφία από το 1998, και πολύ σύντομα αναγνωρίστηκε από αρκετούς σημαντικούς εικαστικούς θεσμούς των ΗΠΑ. Το έργο του είναι κατεξοχήν αμερικανικό, το διακρίνει το πνεύμα της πληθωρικότητας και αισιοδοξίας και η δίψα για περιπέτεια, ανακάλυψη, ανοιχτούς χώρους και απόλυτη ελευθερία. Η εμμονή του με το ταξίδι και τους ανθρώπους με τους οποίους το μοιράζεται, τον καθιστά άμεσο απόγονο των συγγραφέων Μαρκ Τουέιν, Ιούλιου Βερν και Τζακ Κέρουακ, και των φωτογράφων Robert Frank, Nan Golden και Wolfgang Tillmans. Στο έργο του υπάρχει επίσης το στοιχείο της χίπικης αμεριμνησίας και του σκηνοθετημένου αυθορμητισμού, που θυμίζει τα happenings των ‘60 και ‘70.
Ο McGinley πέρασε αρκετά χρόνια καταγράφοντας τις υποκουλτούρες της Νέας Υόρκης, και το 2005 πήρε την φωτογραφική μηχανή και έβγαλε τους φίλους και φίλες του (τα μοντέλα του) στο δρόμο. Έκτοτε, κάθε καλοκαίρι ταξιδεύει στο αμερικανικό ύπαιθρο, φωτογραφίζοντας τα μοντέλα του γυμνά, σε θεαματικά ή αφαιρετικά τοπία και άλλες καταστάσεις.
Σε κάθε road-trip, ο McGinley εστιάζει σε διαφορετικό φυσικό στοιχείο. Το περασμένο καλοκαίρι ήταν οι ανεξερεύνητες σπηλιές των νοτίων πολιτειών. Το αποτέλεσμα ήταν η σειρά “Moonmilk”. Ο τίτλος αναφέρεται στην κρυστάλλινη ουσία που υπάρχει στα τοιχώματα, και την οποία θεωρούσαν κάποτε απομεινάρι των ουράνιων σωμάτων που περνούσαν μέσα από το βράχο στο Κάτω Κόσμο. Οι απόκοσμες, αιθέριες ή άλλοτε άγριες και απειλητικές σπηλιές λειτουργούν σαν πύλες, μέσω των οποίων οι ευάλωτοι αλλά ατρόμητοι πρωταγωνιστές του ταξιδεύουν από το αρχέγονο παρελθόν σ’ ένα μελλοντικό σύμπαν.
Οι φωτογραφίες του από τα road-trips πατούν πάνω στο λεπτό όριο ανάμεσα στο σκηνοθετημένο και το αυθόρμητο. Επιλέγει μοντέλα με δυνατές προσωπικότητες, ικανά να αυτοσχεδιάσουν. Προτείνει μια κατάσταση και καταγράφει τη δράση, την οποία σκηνοθετεί ξανά στη συνέχεια, ή εντείνει με ειδικά εφέ όπως πυροτεχνήματα ή τεχνητό καπνό.
Στα οικεία ασπρόμαυρα πορτραίτα του McGinley, πρόθυμοι συνεργάτες στο project του είναι διάφοροι skateboarders, μουσικοί, καλλιτέχνες του γκράφιτι και άλλοι άνθρωποι του περιβάλλοντός του. Υπάρχει η αίσθηση, καθώς καταγράφει τις προσωπικότητες τους και εξερευνεί τα κίνητρά τους, ότι τα ίδια τα πρόσωπα συμμετέχουν στη δική τους διαδικασία αυτογνωσίας. Οι τελικές εικόνες είναι τρυφερές, σέξι, χαρούμενες, ξεδιάντροπα επιπόλαιες – αλλά και απόλυτα ειλικρινείς.
Ο Ryan McGinley γεννήθηκε στο Ramsey του New Jersey το 1977, και ζει και εργάζεται στη Νέα Υόρκη. Ατομικές εκθέσεις του έχουν φιλοξενηθεί στα μουσεία: FOAM Fotografiemuseum Amsterdam (2007), Kunsthalle Vienna (2006), Museo de Arte Contemporáneo de Castilla y León (2005), P.S. 1, New York (2004). Το 2003, ο McGinley ήταν ο πιο νέος καλλιτέχνης που έκανε ατομική έκθεση στο Whitney Museum of American Art. Το 2007 βραβεύτηκε με το Young Photographer Infinity Award του International Center of Photography της Ν. Υόρκης, και ονομάστηκε Photographer of the Year 2003 από το περιοδικό American Photography. Έργα του βρίσκονται στις εξής δημόσιες συλλογές: Whitney, Guggenheim, SFMoMA, San Francisco, Museum of Fine Arts, Houston, The Ellipse Foundation, Πορτογαλία.

Άρθρο από το site http://www.mindradio.gr/

Time is my everything...

2010-01-22T23:42:00.000-08:00

Και να που μπήκε το 2010, χρονιά προσωπικής απελευθέρωσης θα την αποκαλούσα. Τα δείγματά της είναι πολύ θετικά. Η πρώτη μέρα της με βρήκε να ταξιδεύω και αν σκεφτώ πως εχω ήδη κανονίσει 3 ταξίδια μέχρι τώρα...τίποτα δεν είναι τυχαίο τελικά. Η δεύτερη μέρα με βρήκε να διασκεδάζω και στο τέλος να ξεσπάω. Επίσης θετικό δείγμα, θα'ναι χρονιά δίχως καταπίεση και θα την απαρτίζουν στιγμές με σκορπισμένα γέλια και ακατάπαυστο χορό, εικόνες με πραγματικούς φίλους και κλεφτές ματιές με αγνώστούς που σου θυμίζουν ότι το φλέρτ είναι αναγκαίο συστατικό της ζωής ( και βεβαία όπως λέει ενας καλός φίλος που μάλιστα εμφανίστηκε κι αυτός με το καινούργιο χρονό, "φαίνεται οτι μετράς").
Θα είναι μια χρονιά που θα βγάλει από το χρονοντούλαπο της ιστορίας το πραγματικό εαυτό μου, σκηνικά και στιγμιότυπα που πραγματικά με χαρακτηρίζουν, ενώ θα κλειδώσει μάταιες παρελθοντικές μυθοπλασίες που το μόνο που έκαναν είναι να πιάνουν χώρο.

Αυτή η χρονιά θα είναι καλή, και προσδοκώ, ανατρεπτική.

Καλή χρονιά έστω και 23 μέρες αργότερα, μέχρι τις 31/12/2010 έχουμε μέλλον ακομα.

Παροδικά Μοναδικό

2009-11-27T00:43:00.000-08:00

Νομίζω σήμερα θα κολλήσει η βελόνα σε αυτό το τραγουδάκι και ας εχει την γλύκα της παροδικότητας...με κάνει ευτιχισμένη έστω για σήμερα.

DM

2009-11-25T06:00:00.000-08:00

Ακόμα επηρεασμένη απο αυτό το απίθανο πενθήμερο ταξίδι στη Βαρκελόνη και όντας η πρώτη φορά (και ελπίζω όχι η τελευταία) που πήγα σε συναυλία των Depeche Mode, παραθέτω αυτό το τραγουδάκι εκτελεσμένο από τους Υeah.

Θα κρατήσει πολύ καιρό αυτή η κολόνια...

Sunday, sunday...

2009-10-12T23:24:00.000-07:00

Η Κυριακή έχει τη δική της ταυτότητα. Είσαι ευτιχισμένος, λυπημένος, ενθουσιασμένος, κουρασμένος...; Τη συγκεκριμένη μέρα η διάθεση σου παίρνει το βάφτισμα της νοσταλγίας. Και μένα το μόνο που με ανακουφίζει είναι μια βόλτα στη θάλασσα, να τη κοιτώ και να αδειάζει το μυαλό μου από μάταιες σκέψεις. Το πουθενά, η αβεβαιότητα, το χαός δεν έχει θέση στο λογισμικό μου.

Απορία...

2009-10-04T23:14:00.000-07:00

Τώρα που πρασίνισε ο χάρτης, θα πρασινισει και το πρωτάθλημα??

a new account

2009-10-03T03:31:00.001-07:00

Ανοιξα έναν λογαριασμό στο flickr και εδώ έχω αναρτήσει αρκέτες φωτογραφίες που έχω βγάλει και θεωρώ ομορφές. Όποιος θέλει μπορεί να επισκεφθεί και να αφήσει και σχόλιο στο:

http://www.flickr.com/photos/43161026@N04/.

Τσαμπουκάς

2009-09-10T01:51:00.000-07:00

...ο αέρας που με ξύπνησε. Άραγε θα περασει ο καιρός και θα γελάω με όλο αυτό το μετέωρο των καταστάσεων; Άγνωστον...ο στόχος ωστόσο είναι ένας: Να είμαι εγώ καλά στα άσπρα και στα μαύρα των καιρών.

Δανειζόμενο

2009-09-09T00:57:00.001-07:00

Δανείζομαι για να εκφραστώ...

"Είδα την πληγή στην άκρη των δακτύλων
Πρώτα
Και ζήτησα τους ήχους
Σβησμένους
Τα γράμματα δεν δίνουν λέξεις
Ρίγος ασίγαστο
τα πρωινά δίχως νύχτες
Της πόρτας η εσοχή
και αμίληση συνεύρεση
πέντε λεπτά
Υστερα
Το ύστερα, σκέφτομαι"

Ευχαριστώ Mrs Here Comes The Sun

Μακάρι να το πεις...

2009-09-09T00:42:00.000-07:00

Καιρός για μολύβι και χαρτί, η ατμόσφαιρα έχει βαρύνει και μαζί της και ο νούς μου.

Η σωτηρια της ψυχής

2009-04-16T00:43:00.000-07:00

Αυτές τις μέρες, νομίζω πως και ο πιο άθεος, άπιστος, αμαρτωλός, συναντά τη στιγμή που νιώθει την ανάγκη της σωτηρίας του, μια συγχώρεση όλων όσων τον βαραίνουν. Αυτό σημαίνει Πάσχα...Καλή Ανάσταση...

Μυρίζει αγάπη...

2009-03-11T12:17:00.001-07:00

Μα πάνω απ΄ όλα
θέλω να με θέλεις εσυ...

Μύρων Στρατής στην νέα του δουλειά...
Φρέσκια ωραία φωνή που δείχνει οτι η ελληνική μουσική σκηνή κρύβει αστεράκια που ξεπροβάλλουν ξαφνικά.

Ornella Vanoni & Giusy Ferreri - Una ragione di più

2009-01-08T06:18:00.000-08:00

'Αλλο τραγουδι ήθελα κι άλλο βρήκα, εξίσου ενδιαφέρον...δύο πολύ καλές ιταλικές φωνές...

Ευχές

2009-01-01T23:53:00.000-08:00

...για μια χρονιά καλύτερη σε όλους τους τομείς. Να είμαστε καλά και να προσπαθούμε για το καλύτερο ...όλων μας.

Σαν μια Δευτέρα που μοιάζει Μεγάλη Παρασκευή

2008-12-08T06:37:00.000-08:00

Μεγαλώνεις μαθαίνοντας να σέβεσαι και να ακούς τους μεγαλύτερούς σου. Μαθαίνεις τις ανθρώπινες αξίες, την έννοια της ελευθερίας, το δικαίωμα της έκφρασης, την υποχρέωση να μην καταπατάς το προσωπικό χώρο του καθενός. Οι δάσκαλοί σου σε προετοιμάζουν για τη ζωή της ενηλικίωσης εκπέμποντας μηνύματα δημοκρατίας και ελεύθερης βούλησης. Οι γονείς προσπαθούν να σου δώσουν όσο το δυνατόν πέρισσοτερα και καλύτερα εφόδια για να μπορέσεις να ανταπεξέλθεις αργότερα στο κόσμο των μεγάλων...το παλεύουν με το καλύτερο τρόπο άλλωστε δεν υπάρχει κάποιο σχολείο που θα μπορούσαν να διδαχθούν πως να σε μεγαλώσουν...το παλεύουν.

Πριν ακόμα μεγαλώσεις όμως ήρθες αντιμέτωπος με το τέρας που η ίδια σου η κοινωνία εχει δημιουργήσει. Ολα αυτά που σε διδάξανε έπεσαν στο κενό. Η μίζερη έννοια της εξουσίας σ' έστησε στο τοίχο και θρασύτατα σου πήρε ό,τι πολυτιμότερο είχες...τη ζωή σου.

Αισίως φτάσαμε στο πάτο. Είναι σίγουρο πια. Οι υπάιτιοι δε τιμωρούνται, οι αθώοι δολοφονούνται εν ψυχρώ.Η ιστορία γίνεται ένα εφιαλτικό παραμύθι που εμείς οι ίδιοι συνεχίζουμε να το διαβάζουμε και εξακολουθούμε να το προωθούμε στις επόμενες γενιές. Τροφοδοτούμε τον σαπιο φαύλο κύκλο που μας έχουν πασάρει.

Έπρεπε να φτάσω στα 25 για να πέσω από το ροζ συννεφάκι μου και ξεκινήσω να σκέφτομαι πράγματα που εικόνες και λέξεις κρύβουν. Να αμφισβητώ και κρίνω πιο αυστηρά. Να μη πιστεύω αυτό που μου δείχνουν άλλα να αναζητώ αυτό που κρύβεται πίσω του. Εμαθα (και μαθαίνω ακόμα) να σκέφτομαι...Μαθαίνω να έχω τη συνειδησή μου καθαρή, να επιλέγω αυτό που σηματοδοτεί το καλό και το δίκαιο. Προσπαθώ...μακάρι όλοι να το προσπαθούσαν, μακάρι όλοι μαζί να γυρνάγαμε τη πλάτη μας εκεί που πρέπει, να ρίχναμε το χαστούκι της ζωής στη βρωμιά και στην υποκρισία.

Ο λόγος μου είναι είναι απλά ένας θόρυβος μέσα στο χαός της μέρας και σίγουρα υπάρχουν κι άλλοι. Η ατμόσφαιρά βράζει...

Καιρός να μάθουμε να σκεφτόμαστε...

όχι άλλες υπεκφυγές...

Falling away with you

2008-12-04T03:47:00.000-08:00

...είναι ωραίο το παιχνίδι της νοσταλγίας εφόσον το αντέχεις...

Αντίστροφα

2008-11-04T04:34:00.000-08:00

"χρώμα δεν αλλάζουνε τα μάτια, μόνο τρόπο να κοιτάνε..."

οι μέρες γλυκά λιγοστεύουν
μέχρι να μηδενίσει ο χρόνος

Αποχαιρετισμός

2008-10-08T01:01:00.000-07:00

Και είναι κρίμα να πεθαίνει τελευταία η ελπίδα

αύτη πρέπει να την κράτας πάντα ζωντανή μέσα σου

αν δε τη κρατήσεις τότε σκοτώνεις και των άλλων

εκείνων που σε αγάπησαν, σε πίστεψαν και

σε κοιτούσαν κάθε μέρα να κάνεις τις βόλτες στο διάδρομο.

Ισως τώρα καταλαβαίνω προς τι τόσος ποδαρόδρομος

για να μειώσεις την απόσταση για το grand finale σου

τα κατάφερες τελικά, με τρόπο εγωιστικό βέβαια

ίσως η μοναδική φόρα που έπραξες έτσι.

Καλό ταξίδι παρόλο που δε σου έβγαλα εγώ το εισιτήριο.

Κάπου εκει ψηλά

2008-09-29T06:49:00.000-07:00

Ας δώσει ο καθένας την ερμηνεία του...

'Ολοι παλεύουμε για μια θέση εντέλει....

Φθινοπώριασε....

2008-09-01T01:12:00.000-07:00

Οι μέρες φόρεσαν τον Σεπτέμβρη πια και εγώ γιορτάζω τη σημαδεμένη πρώτη μέρα του φθινοπώρου προτείνοντας τη τελευταία δουλειά από το Τρίφωνο που δε λέει να αφήσει το media player μου ήσυχο τη τελευταία εβδομάδα. Καλό μήνα, καλό φθινόπωρο... καιρος ήταν να φυσήξει αυτό το αεράκι που καθαρίζει την ατμόσφαιρα....

" Να μ'αγαπας εαυτέ μου, σ΄εψαχνα παντού...".

Αγαπημένο Πλατανίτσι

2008-08-21T04:27:00.000-07:00

Λιγο πριν...

2008-08-12T00:53:00.000-07:00

...αρχίσουν οι δικές μου μικρές, πολύτιμες, βασανισμένες διακοπές...λίγο πριν τελείωσει κι αυτο το καλοκαίρι...λιγό πριν μπεί το αγαπημένο μου φθινόπωρο...λίγο πριν πω αυτά που πρέπει....εύχομαι σε μένα τα καλύτερα.

Illusion

2008-06-03T01:31:00.000-07:00

Έστω οτι βρίσκεσαι σε μια παραλία με το φεγγάρι να καθρεπτίζεται στη θάλασσα, τίποτα άλλο να μην ακούγεται παραμόνο το απαλό κυματάκι και σαν θέα να έχεις την απεραντοσυνη του πελάγους...Και όλα αυτά ενώ στη πραγματικότητα είσαι στη ταράτσα ενός σπιτιου,να κοιτάς το απέναντι μπαλκόνι και στο ραδιόφωνο άσματα που σε προδιαθέτουν για άλλο ενα καλοκαίρι που (μάλλον) δε θα είναι όπως θα ήθελες. Τουλάχιστον μπορείς ακόμα να ονειρεύεσαι...

Καλό καλοκαίρι...

Καλημέρα

2008-05-20T01:07:00.000-07:00

Είναι ωραίο όταν σηκώνεις τα μάτια σου ,μετά απο ώρα δουλειάς, να αντικρύζεις το ζωηρό χρώμα της αμαρυλλίδας...

Ο ήχος του όπλου

2008-04-18T04:26:00.000-07:00

Michelle, ma belle,
sont les mots qui vont tres bien ensemble, tres bien ensemble.

Ήχοι έντονοι...ο ήχος από τις διαδηλώσεις, ο ήχος από τις πόρτες των 2 διαμερισμάτων, ο ήχος από το πάρτι...Hχοι ανεπαίσθητοι...ο ήχος από τον αναπτήρα καθώς ανάβει το τσιγάρο, ο ήχος από το άνοιγμα του μπουκαλιού με το ουίσκι, ο ήχος την ώρα που απλώνεται το...σκοτάδι! Ήχοι βουβοί μα συνταρακτικοί...ο νέος που αναζητά την ηρεμία του και προσπαθεί να απαλλαχτεί από υπαρκτά και μη βάρη έχοντας μεγάλες τάσεις φυγής. H μητέρα από μια άλλη , πιο αυστηρή, εποχή, με έντονη προσωπικότητα που καταπιέζεται, με την ασφυκτική αγάπη για το γιο της, θέλοντας να σπάσει τα δικά της δεσμά.Η νεαρή κοπέλα ερωτευμένη και έγκυος, με όνειρα που τα κρύβει καθώς υποδύεται τη φιλελεύθερη με σκοπό να κρατήσει τη σχέση της. Ο αδερφός και φίλος που προσπαθεί να γίνει αντιληπτός, στην οικογένεια, στους φίλους, στη κοινωνία, στον ίδιο του τον εαυτό. Η φίλη(?) της μαμάς...του μπαμπά....του γιου....αλλά όχι του εαυτού της. Και όλοι αυτοί οι ήχοι καλύπτονται από μουσική με στόχο να αναδειχτεί ο ήχος του όπλου.

Μια υπέροχη παράσταση που συνταράζει τον καθένα ξεχωριστά, τον κάνει να σκέφτεται για πράγματα που έχει δεί , ζεί , πιθανόν να ζήσει και όλα αυτά έχοντας και μια ιδιαίτερη αίσθηση του χιούμορ.

Παίζουν με αλφαβητική σειρά: Μάνος Καρατζογιάννης, Τηλέμαχος Μούσας, Χρύσα Σπηλιώτη, Νικόλας Στραβοπόδης, Ηλέκτρα Τσακαλία, και η Τάνια Τσανακλίδου.

Οι παραστάσεις τελειώνουν στις 20/4/2008.

Καλημέρα...

2008-04-10T01:39:00.000-07:00

Εύχομαι από τώρα ένα όμορφο, γεμάτο, ξέγνοιαστο σαββατοκύριακο. Ξύπνησα με αυτό το τραγούδι στο μυαλό μου και το μοιράζομαι...

Erase and rewind...

2008-04-04T04:33:00.000-07:00

Για τις σκέψεις που κάναμε με βάση το πάντα και η επόμενη μέρα τις ακύρωσε. Καλώς η κακώς η ζωή μας παίζει περίεργα παιχνίδια και από αυτά μαθαίνουμε τον εαυτό μας. Life goes on, so let’s have another nice trip ….

Πρωταπριλιάς ευχή

2008-04-01T05:31:00.000-07:00

Καλό μήνα και στους ονειροπόλους ερασιτέχνες ψεύτες εύχομαι τα ομορφότερά τους ψέματα να γίνουν αληθινά.

Εικόνες απο Λονδινο και Δουβλίνο...

2008-03-31T07:11:00.000-07:00

..που θα μου θυμίζουν μια υπέροχη παρέα, ατέρμονα γέλια, έναν μάταιο καβγά, διαφορετική νοοτροπία, άλλους κώδικες επικοινωνίας. Ωστόσο η επιστροφή στη πατρίδα κρύβει πάντα κάτι που θα καταφέρει να απαλύνει την μεταταξιδιωτική μελαγχολία.

Με σύνθημα το Kenlee porco Paoli σας παρουσιάζω λοιπόν....

London Calling

2008-03-20T05:36:00.000-07:00

...Μιας και αύριο πρωί πρωί θα πετάω στους αιθέρες με αυτό τον προορισμό. Δε μπορώ να φανταστώ πιο κατάλληλο τραγούδι. Εις το επανειδείν με περισσότερη ανανέωση...!

Αυτό που συγκρατώ σήμερα...

2008-03-13T05:16:00.000-07:00

" Σ'αυτό το κόσμο που ζούμε δεν υπάρχει και τίποτε άλλο για να κρατηθούμε, νομίζω πως η αγάπη είναι η πιο ριζοσπαστική κίνηση που μπορεί να κάνει κάποιος, είναι η αρχή της συγχώρεσης, της αλήθειας, αυτά που δίνουν κίνητρο στη ζωή".

Από τη συνέντευξη που έδωσε o Κ.Βήτα στον Γιώργο Δημητρακόπουλο για την Athnens Voice.

Εικόνες

2008-03-11T06:14:00.000-07:00

Οφείλω να αφιερώσω λίγες γραμμές για τον τόπο που οποιαδήποτε εποχή, με οποιονδήποτε καιρό, σε οποιαδήποτε φάση μου καταφέρνει να με ηρεμεί . Τι άλλο μπορεί να επιθυμείς όταν κάθεσαι και πίνεις το καφεδάκι σου αντικρίζοντας αυτά τα χρωματικά παιχνίδια του ουρανού; Ίσως καλή παρέα...εγώ την είχα.

Ευχαριστώ το φίλο που άκουγε την ακατάπαυστη φιλοσοφία μου για τις φωτογραφίες, τον θαυμάζω για το κουραγιο του...!

Πρωτο...μαρτιά

2008-03-04T03:23:00.000-08:00

Τι ωραία που έιναι να μπαίνει ο επόμενος μήνας, ο πρώτος μήνας της άνοιξης, ο δικος μου μήνας όπως τον ονομάζω για διάφορους λόγους, έχοντας καλή παρέα, υπέροχο καιρό, είσαι εκτός Αθηνών και ο ήλιος παρέα με τη θάλασσα σε γεμίζει ζωή. 1η του μηνός στην Αίγινα με τον "Μάρτη" δεμένο στο χέρι για να μη με κάψει ο ήλιος και μία αναπνοή γεμάτη δύναμη για να μπορέσω ν' αντιμετωπίσω τα παράξενα της μεγαλούπολης....

Are you ready...?

2008-02-28T05:14:00.000-08:00

Άλλο ενα τραγούδι στο repeat…

Kwan - Tainted Love

As attainable as where the ring of smoke
Round your finger be swirling all on it's own.
There's no point in trying, in calling you back
but taking control of the following act
I've been sensing a tension in your delay
hesitation in drawing the velvet drop
There's no way of unravelling the plot
without taking the slide in the rabbit hole with me

Are you ready to play the game
Ready to lose it all
Sure you want to play
this tainted love Ready to play the game
Ready to lose it all
Sure you want to play
this tainted love
Ready to play the game
Ready to lose it all
Are you sure you want to play

Should you give me a moment and let me think
I will come up with something you can't resist
demonstrating myself in a certain way
with the lighting so subtle and perfectly dim
A suggestion of mine which you will not take
is to pack your belongings and steal away
for the play is in progress and what's to come
may not be your thought of marvelous fun
at all

Are you ready to play the game
Ready to lose it all
Sure you want to play
this tainted love
Ready to play the game
Ready to lose it all
Sure you want to play
this tainted love
Ready to play the game
Ready to lose it all
Are you sure you want to play

Take this moment, don't reason it through
Leave all caution, fall for my need
Let me see

Are you ready to play the game
Ready to lose it all
Sure you want to play
this tainted love
Ready to play the game
Ready to lose it all
Sure you want to play
this tainted love
Ready to play the game
Ready to lose it all
Are you sure you want to play

Libertango

2008-02-27T04:25:00.000-08:00

Το ακούω από το πρωί και περιμένω την ώρα που θα το ακούσω και στο δωμάτιο μου, την ώρα που για άλλη μια φορά θα σκέφτομαι τα ίδια και τα ίδια και θα πελαγώνω, θα στεναχωριέμαι, θα κλαίω και θα θυμώνω με την χαζομάρα μου με τη τάση μου αυτή να κατοικώ σε ένα ροζ συννεφάκι. Πολύ περίεργη διάθεση σήμερα...Αυτή η αίσθηση της κοροϊδίας από τη μια και η βλακεία μου από την άλλη με κάνει να θέλω να τα κάνω όλα γης μαδιάμ. Ανάγκη από καθαρό αέρα έχω και σύντομα....Προς το παρόν συμβιβάζομαι με το ταξίδι που κάνω με αυτό το tango και ας είμαι μόνη μου.

ΥΓ.1. Λες να μου χτυπήσει κανένας blog police officer την πόρτα του matan’s magic? Ας έχω έτοιμο να τρατάρω κάτι στη περίπτωση που...

Libertango from "The Tango lesson "

Μια φωτογραφία με χίλια χρώματα

2008-02-12T23:35:00.000-08:00

Έτοιμη να βάλω το κλειδί στη πόρτα του αυτοκινήτου, γυρνάω να κοιτάξω λιγάκι πίσω και αντικρίζω αυτό. Πως ν’ αντισταθώ στην απαθανάτιση αυτής της εικόνας...

Apres la pluie

2008-02-05T23:45:00.000-08:00

Και πάνω που είπα «μύρισε άνοιξη» και περπατούσα αυτές τις λίγες στιγμές του break μου αφηρημένη στη πλατεία, και πάνω που ξεκίνησα να νιώθω τις ακτίνες του ήλιου να με διαπερνούν έχοντας τα μάτια μου κλειστά και ξεπροβάλλοντας ένα χαμόγελο...να σου η βροχούλα να μου χτυπά το παράθυρο και να μου λέει κοροϊδευτικά: Ξύπνα! Έχουμε ακόμα Φλεβάρη! Τραγουδάκι για τη βροχή λοιπόν ...έχει κι αυτή τη χάρη της.

Travis - Why Does It Always Rain On Me

Yann Tiersen

2008-01-29T05:11:00.000-08:00

Τώρα ξεκίνησα να τον ανακαλύπτω και βρήκα αυτό το βιντεάκι στο youtube( του χρήστη peww1) με το αγαπημένο μου κομμάτι.

φυσαλίδα

2008-01-28T08:39:00.000-08:00

Ένα τραγουδάκι που ταιριάζει σε αυτό τον καιρό αλλά και στη διάθεσή μου.
Απαξιώ να ασχοληθώ με αυτή τη βαβούρα τριγύρω μου. Λυπάμαι για έναν άνθρωπο που έφυγε και ας είχε το όποιο αξίωμα και συνεχίζω να θέτω τα προσωπικά μου ερωτηματικά σε ό,τι ακούω και βλέπω. Σα να ξαναγεννιέται ένα παιδί που η περιέργεια το χαρακτηρίζει. Να δούμε λοιπόν πότε θα με ξανατραβήξει η ρουτίνα από το πέτο και θα πάψω να αναζητώ (έστω και άσκοπες) απαντήσεις. Καληνύχτα γεια χαρά...

Καληνύχτα γεια χαρά
θα σε κρύψω σε μια στιγμούλα
και κανείς δε θα σε βρει
ίσως ούτε και εσύ

Ποιος θα βρει στο πέλαγο
μια μικρούλα αχ φυσαλίδα
που χορεύει στο νερό
ίσως ούτε και εγώ

Καληνύχτα για φαντάσου
να ακούς τα βήματα σου
και να νιώθεις ότι τρέχω
πάνω τους και 'γω

Πως αντέχει η σιωπή
δίχως τη δική σου φωνούλα
που τρεμάμενη ηχεί
σα δε βρίσκει τι να πει

Νισάφι πια

2008-01-17T02:03:00.000-08:00

Α.Ο. Ραχών χωρίς δεύτερη κουβέντα...τέρμα στη κοινωνική κατάπτωση!
Με τη νίκη παιδιά!!!!

Άπλετη αγάπη

2008-01-15T03:33:00.000-08:00

Στίχοι που με ακολουθούν από το 1999...χαρακτηρίζουν καταστάσεις του παρελθόντος, του παρόντος (λογικά...) και πιθανόν του μέλλοντος. Μπορεί να ακούγεται κάπως αλλά ο χρόνος μου δείχνει μέχρι σήμερα πως γεννήθηκα για ν’αγαπώ ακόμα και με αρνητικές συνέπειες.

Όλο το ίδιο λες
να σ'αγαπώ δε θες
Δε θέλεις να πονάω
Και με το χτες να ζω

Δε φταίω και δε φταις,
μην έχεις ενοχές.
Το ήξερα πού πάω,
το διάλεξα εγώ.

Και τι σε νοιάζει εσένα
αν σ'αγαπώ.
Δε θα μου πεις εμένα
για ποιον θα ζω.
Δε θα μου πεις εμένα
για ποιον θα ζω.
Δικαίωμα κανένα
δε σου ζητώ

Όλο τι ιδιο λες,
να σ'αγαπώ δε θες.
Δε θες να περιμένω
εσένα μια ζωή

Δε φταίω και δε φταις,
συγνώμη μη μου λες,
Δεν ήτανε γραμμένο
να μείνουμε μαζί.

Και τι σε νοιάζει εσένα
αν σ'αγαπώ.
Δε θα μου πεις εμένα
για ποιον θα ζω.
Δε θα μου πεις εμένα
για ποιον θα ζω.
Δικαίωμα κανένα
δε σου ζητώ

Πρώτη ευχή ....

2008-01-04T02:48:00.000-08:00

...που μου ήρθε για το 2008, πέραν τις γνωστές αλλά όχι και τόσο ανούσιες, είναι η εξής: ας είναι το έτος των ονείρων. Το γράφω παντού, το σκέφτομαι συνέχεια και το επιδιώκω το ίδιο. Ονειρεύομαι σημαίνει ελπίζω για το καλύτερο και το ομορφότερο, δεν αφήνω στιγμή να χάνεται χωρίς να της δίνω ουσία, προσπαθώ να κάνω κάθε μέρα μου πιο ευχάριστη ακόμα κι αν οι δυσάρεστες εκπλήξεις είναι εκεί έξω και παραμονεύουν. Ελπίζω το 2008 να δώσω τον καλύτερό μου εαυτό στους ανθρώπους που αγαπώ, σε αυτούς που ίσως λίγο παραμέλησα. Ελπίζω το 2008 να χρησιμοποιήσω περισσότερο το μυαλό μου ώστε να παίρνω πιο σωστές αποφάσεις. Ελπίζω αυτή τη χρονιά να κάνω ένα βήμα μπροστά και ν’αφήσω πίσω ό,τι με στεναχώρησε και με κράτησε στάσιμη.
Ας σταθώ λοιπόν μαζί με τους υπόλοιπους στην αφετηρία του 2008 και ας ευχηθώ μια καλή, γεμάτη χρονιά....

Μ’ενα παράπονο

2007-12-29T00:06:00.000-08:00

Τελειώνει το 2007 και δε γίνεται να μη γκρινιάξω λιγάκι...Ξημέρωμα Σαββάτου και με βρίσκει με ένα ακουστικό στο αυτί, να προσπαθώ να κάνω τα αδύνατα δυνατά ώστε 2 άνθρωποι να μη χάσουν τις διακοπές τους. Για άλλη μια φορά θα πω το γνωστό ...α ρε Νέστορα. Ήταν απλά ένα μικρό προσωπικό ξέσπασμα.

Ενα τραγουδάκι για καλό βράδυ

2007-12-14T08:04:00.000-08:00

Ένα τραγούδι απόλυτα συνδεδεμένο με το ταξίδι στο Λονδίνο το 2005 και όχι μόνο.
Kαι συνεχίζω να προσπαθώ για το καλύτερο, το ιδανικότερο , το ομορφοτερο...αυτό που θα μου δώσει έστω και λίγες στιγμές ευτυχίας.

All I know
Is everything is not as it's sold
but the more I grow the less I know
And I have lived so many lives
Though I'm not old
And the more I see, the less I grow
The fewer the seeds the more I sow

Then I see you standing there
Wanting more from me
And all I can do is try
Then I see you standing there
Wanting more from me
And all I can do is try

I wish I hadn't seen all of the realness
And all the real people are really not real at all
The more I learn, the more I learn
The more I cry, the more I cry
As I say goodbye to the way of life
I thought I had designed for me

Then I see you standing there
Wanting more from me
And all I can do is try
Then I see you standing there
I'm all I'll ever be
But all I can do is try
Try

All of the moments that already passed
We'll try to go back and make them last
All of the things we want each other to be
We never will be
And that's wonderful, and that's life
And that's you, baby
This is me, baby
And we are, we are, we are, we are
Free
In our love
We are free in our love

Η ώρα του διαβόλου

2007-12-13T01:16:00.000-08:00

Η θεατρική ομάδα Κονξομπανξ μεταφέρει για πρώτη φορά το έργο του Πορτογάλου ποιητή – συγγραφέα Φερνάντο Πεσσόα, η ώρα του διαβόλου στο Bartessera. Πρόκειται για την συνάντηση μιας γυναίκας με το διάβολο και μέσα από τη συζήτηση τους εκείνος παρουσιάζει σε γενικές γραμμές τον εαυτό του, το έργο του, την εικόνα που ο Θεός και κάποιοι ελεύθεροι στοχαστές παρουσίασαν στους κοινούς θνητούς, το ρόλο που στην ουσία παίζει στο μυαλό όλων. Η συζήτηση γίνεται σε ένα υποσυνείδητο περιβάλλον όπου ο χώρος δεν είναι στατικός, ο χρόνος αιωρείται και τίποτα δε φαντάζει πραγματικό .Ωστόσο η ουσία του διαλόγου έχει υπόσταση και εξηγεί πολλά από αυτά που επιθυμούμε, φανταζόμαστε, αναζητούμε, ονειρευόμαστε.
Αξιόλογες ερμηνείες από την Χρύσα Γεωργαντά και τη Βασιλική Αλυμαρά, μουσικές και φώτα που σε ταξιδεύουν από Sargiako και τον Σαραντη Γιακουμάκη ( Decibel) δίνουν μια πολύ καλή εικόνα από αυτό το διαβολικό παιχνίδι του μυαλού ....

Μικροσκοπικό Break

2007-12-07T04:36:00.000-08:00

2 μέρες στη Θεσσαλονίκη στη καλύτερη μου φίλη, για ένα γρήγορο reboot ...
Εντάξει, τελευταία φορά που την είδα ήταν προχθές αλλά αυτό δε λέει πολλά.
Την ευχαριστώ που ήταν εδώ αυτές τις μέρες, ξέρει καλά πόσο το είχα ανάγκη.
2 μέρες στη Θεσσαλονίκη...σαν όνειρο μου φαίνεται. Εύχομαι αύριο που θα περπατάω στους δρόμους της να πάρω μία βαθιά ανάσα και να φύγουν όλα όσα
απασχολούν το μυαλό μου μονομιάς ....μακάρι....

και ας φαίνεται χαζό, τα λέει ολα..