Παρασκευή, 13 Αυγούστου 2010

Στο καράβι προς τη Τζιά


Σάββατο 7-8-2010


Αυτή η αίσθηση της έμπνευσης, ανεξήγητη... Μια βόλτα στο καράβι προς Τζιά, με τον ήλιο να σε λούζει καθώς φωτογραφίζεις και ταυτόχρονα ο κόσμος ολόγυρα να σου μεταδίδει ένα κομμάτι του, ένα αίσθημα, μια σκέψη. Παιδάκια που τρέχουν και παίζουν, γονείς που τα χαζεύουν, νέοι να συζητούν, να γελούν, να ερωτεύονται, φιλαράκια να πειράζουν ο ένας τον άλλο, μοναχικοί τύποι να ροκάρουν στο ρυθμό του ipod. Πραγματική ευτυχία και όλα αυτά σε ένα ταξίδι 60 λεπτών, παρέα με ένα βιβλίο, μία φωτογραφική και ένα στυλό, για να αραδιάζω τα κιλά των λέξεων που προτιμώ να τα λέω με αυτό μόνο τον τρόπο. Τελικά μου είναι αδιανόητο να πάψω να μιλάω με το στόμα, με τα μάτια, με μωβ γράμματα σε μια υπηρεσία.

Νομίζω πως αυτή η απόδραση του σαββατοκύριακου ήταν η καλύτερη επιλογή. Έστω και για maximum 48 ώρες θα κλείσω στο σεντούκι όλες τις υποχρεώσεις, τις απαιτήσεις, τα φορτικά πρέπει , τα μάταια θέλω τα κουραστικά ίσως και απλά θα απολαμβάνωτη θάλασσα, τις κουβέντες φίλων, τα ποτά του νησιού και ό,τι απρόβλεπτο μπορεί να κρύβει.


Παρασκευή, 6 Αυγούστου 2010

Αναποδιά καλοκαιριού...

Μέσα στο κατακαλόκαιρο, εγώ με διάθεση χειμώνα. Να θέλω να κλείσω τα παραθυρόφυλλα κι έτσι να μην αφήνω ίχνος θορύβου να μου χαλάει την όποια ησυχία. Να κουράζομαι στην ιδέα της συζήτησης και να με βαραίνει η ακοή μου.
Η πόλη αδειάζει κι εγώ πάλι νομίζω πως κανένας δεν έχει φύγει.
Δε πάει άλλο, αύριο θα αναζητήσω μια χούφτα θάλασσα μήπως τα δω ξάνα όλα ροζ όπως πριν.

Τρίτη, 3 Αυγούστου 2010

...και ο κολιός τον Αύγουστο!

Δεν είναι αναγκαίο να στο πω. Έχει μπει ο Αύγουστος και οι καλοκαιρινές μου συγγράφικες διαθέσεις τώρα φιλοτιμήθηκαν να μου χτυπήσουν τη πόρτα. Οι λόγοι λίγο πολύ γνωστοί. Δουλειά που αν τα ανακατέψεις με ζέστη, γκρίνια και διάφορους άχρηστους που συναντάς καθημερινά έχει ως αποτέλεσμα την βαρεμάρα.

Διακοπές; Σίγουρα λίγες αλλά καλές. Έπαψα να παραπονιέμαι πια για τη μικρή τους διάρκεια. Με ικανοποιεί το γεγονός ότι τις περιμένω όπως τα μικρά παιδάκια περιμένουν τα δώρα από τον Αϊ Βασίλη. Ώραιο συναίσθημα, ολοκληρωμένο και αυθεντικό. Μιας και ανέφερα τον ΑΪ Βασίλη, άντε να χειμωνιάσει...